'Van Agt is gewoon gezellig'.

 Hoogkarspel in de jaren '70 - '80. Een herinnering van en namens Gerrit Besseling.

Bekende dorpsfiguren in die tijd (en vooral daarvoor)... Cor Manshanden (Lange), Arie Molenaar, Kees & Piet Molenaar, Piet Buijsman (de IJsbeer), Dirk Schipper, Theo Raven, Joop Berkhout en volgens Jan Otsen hoorde mijn vader, Gerrit Besseling daar ook bij. 

Het was de tijd van de verkiezingen tussen Den Uyl en Van Agt. Ik 'Gerrit' was vrijwel altijd nog 's avonds aan het werk in de bakkerij, toen Cor Manshanden de bakkerij in kwam stormen ... "Gerrit de Bakker, 't is een ramp, de rooien (PVDA) gaan winnen". 'Welnee man, 't komt allemaal goed'. "Oh en dat regel jij Gerrit de Bakker?". 

Ik had zin om iets te doen en haalde mijn broer Peter (Besseling), Michel de Wit en Stef Kunst bij elkaar. Kort daarop was het plan gesmeden. Peter zou grote rollen ongebruikt behang bij onze ouders achter het huis uitrollen en met verf in grote letters 'Van Agt is gewoon gezellig' opschrijven. 
De uitspraak kwam oorspronkelijk van mijn goede vriend van vroeger Piet Buijsman. Wanneer we in Bantam aan een biertje stonden met de vriendenclub en we proosten zei Piet altijd 'oh, je bent gewoon gezellig'.

Omdat die rollen behang terug rolden gaf ik mijn broer geld voor een krat bier en gebruikten ze de lege flesjes bier om op de hoeken van het behang te plaatsen, zodoende deze strak te houden. Het behang lag er goed bruikbaar bij en de tekst werd aangebracht. 
Diezelfde avond gingen de 3 genoemden rond 23.00 uur naar het verkiezingsbord t.o. Fa. Bot. Een trap en emmer plaksel meegebracht en plakten de behangrollen met genoemde tekst over de aanwezige verkiezingsposters. De enige van de 3 die niks deed was Stef, hij had zijn bekende harde lach meegebracht en niet veel later ging er bij Piet Bot een raam open en klonk er een vrouwenstem ...'He, wat is dat jongens?'. Michel de Wit reageerde met 'He tante Rinie', en toen tante Rinie de tekst las, zei ze 'Ja goed van jullie hoor'. 

De dag erna ging ik zelf stemmen en vlak voor ik Bantam inging sprak ik mijn goeie vriend (en klant) Jaap Laan-Koomen en die liet merken, 'Ja wat moet je stemmen?'. Ik zei 'Jaap, zie je dat bord' .. hij las het en zei 'Ik stem wel op hem, maar of ik hem nou gezellig vind'. 

Tranen en een schommelstoel

Het was een zaterdagochtend als velen daarvoor. Lekker uitgeslapen stapten we het bed uit en begaven ons richting de keuken om het ontbijt te maken. De keukentafel werd hiervoor geinstalleerd wat inhoud dat de laptops aan gingen en zo ook de muziek. De afgelopen week ben ik mij weer in de blues aan het verdiepen na het zien van de Elvis docu op Netflix. De blues komt uit het diepe zuiden van de VS, de blues gaat dan ook diep, maar brengt mij vaak in "hogere" sferen. Ik sluit mijn ogen en het volgende moment zit ik in een schommelstoel op de veranda van een oude houten woning ergens tussen Tennessee & Mississippi. Op de achtergrond draait een elpee zijn rondjes op de platenspeler, in mijn hand een brandende sigaar en op het kleine bijzettafeltje staat een goed glas Tennessee whiskey. Toch Chris?

Tennessee Whiskey

Rustig schommelend zie ik de dag aan mij voorbij gaan en zo ook het daglicht, welke langzaam overgaat in het prachtige avondrood. Gedachten gaan terug naar eerder die week en een andere keer nog iets verder terug in de tijd, maar al te ver wil ik niet meer en durf ik ook niet meer. Voor je het weet neemt de duivelse kant van de blues de overhand en verandert het glas in een fles whiskey. Voor je het weet schommelt de stoel alleen nog maar wanneer ik probeer op te staan, maar dat mij niet meer lukt. De blues is een prachtig iets zolang je het onder controle hebt, maar het moment dat de duistere kant de overhand neemt start het verdrinken in eigen leed. 'It can be a dark and dangerous son of a bitch, but please don't make it my son'. Verdriet, spanningen, ruzie en verbroken relaties, ze zullen allemaal een keertje hun plek opeisen op die in het avondrood badende veranda. Toch Etta? 

I'd Rather Go Blind

Maar toch is en blijft de blues misschien wel de mooiste muziekvorm, want het kan je overal mee naar toe nemen. De blues speelt met je emoties en maakt je blij of verdrietig, het is zonneschijn of donkere wolken. De ene keer zit je samen met goede vrienden in een rokerige bar, soms hangend over het biljart en zing je luidkeels mee met de een na de andere bluesklassieker. De andere keer is het duister en moet je er gewoon even doorheen. Het volume gaat omhoog, het glas gevuld, sigaar in de brand en langzaam zie je hem of haar verdwijnen. Er is geen lach en geen zon, maar enkel tranen en een schommelstoel. Toch Elmore?

The Sky is Crying

De heer vond zijn 'Rolling Stone'.

Afgelopen week zag ik op Netflix de docu over Elvis: The Searcher en naast de muziek van 'The King', was er ook veel aandacht voor zijn roots en betrokkenheid bij de kerk. Als een waar Mississippi kind groeide hij op met de blues en de kerk en hing haast dagelijks rond bij de veelal zwarte/donkere bluesartiesten. Elvis kreeg de zogeheten gospel-blues met de paplepel ingegoten, want gelovig als ze waren, stond er wekelijks een kerkbezoek op de planning. In de kerk zocht men contact met de heer en zong hem toe, danste hem toe, strekten de armen ten hemel en de aanwezige dominee (lees: Reverend) zag dat het goed was. Diezelfde dominee was vaak een begenadigd zanger en/of muzikant en groot liefhebber/voordrager van de gospel-blues. 

Elvis zag op 08-01-1935 het levenslicht in het plaatsje Tupelo, Mississippi en zo'n 39 jaar daarvoor zag, ca. 160km ten Noord-Westen van Tupelo in het plaatsje Hernando, Mississippi ene Robert Wilkins ook zijn eerste daglicht. Deze Robert Wilkins groeide, net als Elvis dat later zou doen, op in armoede. Aan liefde was geen gebrek voor beide mannen en voor het overige kwaad werden zij beschermd door het woord van God. Wilkins maakte al op jonge leeftijd muziek, maar al te succesvol was hij nog niet en dus moest er ook gewerkt worden voor de centen. Net als velen van zijn generatiegenoten werkte Robert als katoensjouwer en "sjouwde" deze o.a. naar het hart van de blues genaamd 'Memphis, Tennessee'. Waar Robert Wilkins was, was de blues nooit ver weg en andersom. Hij begon ook weer op te treden, maar was getuige van een moord onder bezoekers tijdens een van zijn optredens en besloot dominee te worden om zijn blues te delen met de heer en zijn volgers. The Reverend Robert Wilkins was geboren. 

Dit laatste vond plaats in het jaar 1936 en in het jaar daarvoor bracht hij nog het prachtige 'Old Jim Canan's uit. Old Jim Canan's zou verwijzen naar de Monarch Club aan Beale Street te Memphis. Een ruige nachtclub welke gerund werd door "Old Jim Canan' een grote speler in de Memphis onderwereld. Afgaande op de tekst van 'Old Jim Canan's mag je er ook wel van uit gaan dat er het nodige te beleven viel in de Monarch Club, van drank, vrouwen tot de drugs. Het was er een dolle, ruige boel en er zal de nodige "blues" uit zijn voorgekomen. Tot op de dag van vandaag zullen er de nodige duistere figuren het pand aan 340 Beale Street binnen wandelen en uitlopen. Grote kans dat dit geboeid gebeurd, want het fungeert tegenwoordig als politiebureau. Waar The Reverend Robert Wilkins koos voor de kerk, koos de nachtclub voor de wet. In beide gevallen dus met enige hoop om zij die "gevallen" waren, weer op het rechte pad te brengen. 

Jaren later hebben de Stones het e.e.a. van Wilkins gecoverd, maar nimmer zullen ze kunnen ontkennen dat Robert Wilkins toch echt een, misschien wel de eerste, echte 'Rolling Stone' was. 

'I wished i was back at old jim canan's
I'd take my babe back to old jim canan's
I wished i was back at old jim canan's
I'd take my babe back to old jim canan's
The men and women runnin' hand in hand
Goin' to and fro to old jim canan's
Drinkin' beer whiskey and sniffin' cocaine
That's been why i wished i was back at old jim canan's
And i wished i was back at old jim canan's'.

https://www.youtube.com/watch?v=2ClIAi9wRWM

Can't Nobody Own Mine

Mornings are dark and grey, but hey
can't nobody own my morning

Days are long and and grey, but hey
can't nobody own my days

Working days are without work, but hey
can't nobody own my work

My dad is in pain every day, but hey
can't nobody own my dad

Mom is not sleeping well anymore, but hey
can't nobody own my mom

A fucking virus took my job. Politics took my social life.
But hey, it will never rule me. Cause you know, nobody
can't own mine. 
Nobody can't own my fucking life. 

I'll find my own way and I will succeed. I'll listen to those who care and I'll succeed.
I'll will take care of my kin and we'll succeed. Can't nobody own mine.

Helemaal van de (route)kaart

Het is vandaag maandag 07-12-2020 en nog heel even dan weten we wie de Oranje Leeuwen moeten verslaan om in 2022 actief te mogen zijn op het WK te Qatar. 

O.l.v. bondscoach Frank de Boer zal het Nederlands Elftal regelmatig tezamen komen om te trainen en kwalificatiewedstrijden te spelen. Een Nederlands Elftal dat bestaat uit Nederlanders waarvan diverse met roots verder buiten de grenzen van onze kleine voetbalnatie. Roots welke leiden naar een land met een historie van slavernij, racisme, onderdrukking, corruptie en schending van mensenrechten. We hebben het hier over een elftal met daarin spelers welke zich via diverse kanalen hebben uitgesproken tegen slavernij, racisme, onderdrukking, corruptie en schending van mensenrechten, maar nu staan ze blijkbaar te trappelen om zich te kwalificeren voor een potje voetbal in een land waar dit alles aan de orde van de dag is. 

Ook langs de Nederlandse velden wordt je als supporter geconfronteerd met de strijd tegen slavernij, racisme, onderdrukking, corruptie en schending van mensenrechten, maar ondertussen drukt de KNVB haar neus door te melden dat zij natuurlijk op de eerste plaats een voetbalbond zijn en geen politieke partij. In Zeist zijn de hoge heren zich bewust van alle oneerlijkheid welke gaande is in Qatar, vinden dat ook verschrikkelijk, maar het zou nog verschrikkelijker zijn wanneer Oranje zich niet kwalificeert en de Zeister maatpakken al die knaken mislopen. Want beste Gijs de Jong, leuk dat je even aanschoof bij Studio Voetbal als secretaris-generaal van de KNVB, maar je had net zo goed lekker thuis kunnen blijven. Er kwam enkel poep uit je mond. Beetje stoer doen over het praten met de Zweden en Duitsers, maar uiteindelijk zei je alleen maar dat we ons moeten plaatsen, geld moeten binnen harken en dat het ondertussen wel erg is voor al die zielige slaven te Qatar. Je zei het niet met deze woorden, maar een kijker & luisteraar met een beetje goed oor, hoorde dat namelijk wel. 

Ja het is allemaal verschrikkelijk, maar tja, wees nou eerlijk, dood = dood en daar valt niks meer aan te doen. Ze kwamen toch niet uit Nederland. Weer een beetje overbevolking weggewerkt. Misschien staat er straks wel een type Bob Geldof op om met wat andere grote namen een beetje geld in te zamelen en aandacht te vragen voor zij die six feet under liggen (mogelijk onder het stadion zelf) en daarna gewoon weer bekken dicht en lekker voetbal kijken met zijn allen. Zodra het WK achter de rug is kunnen we ons weer druk gaan maken om mensenrechten, om BlackLivesMatter. Er zullen weer de nodige zogenaamde BN'ers op de buis verschijnen welke hun zegje mogen doen over al die verschrikkelijke, mensonterende gebeurtenissen welke er mondiaal plaatsvinden. De kranten zullen er over schrijven, dj's starten weer acties, vloggers en influencers komen digitaal samen om een verschrikkelijk lied te zingen en voetballers komen het veld oplopen met teksten als 'Stop Racism' dikgedrukt op hun shirt. Ondertussen zwoegen er elders ter wereld honderden tot duizenden gebroken arbeiders aan de bouw van grote stadions, alwaar over niet al te lange tijd diezelfde voetballers zich mogelijk mondiaal in de kijker kunnen spelen. 

Zullen we straks in Qatar spelers zien knielen voor zij die gevallen zijn tijdens de bouw van het betreffende stadion? Zal er een groot man opstaan en vooraf aan iedere wedstrijd alle namen opnoemen van zij die hun leven hebben moeten laten voor dat lucratieve toernooi? Zullen er stadions worden vernoemd naar zij die geleefd hebben in open toiletten, terwijl de Emir dineerde vanuit 18-karaats gouden schalen en borden? Natuurlijk zal dit niet gebeuren, want daarvoor is dat klootjesvolk veel te onbelangrijk. Bedoel, wie denkt er nog wel eens aan die stammen in Brazilie, welke tezamen met "hun" oerwoud zijn weggevaagd voor de bouw van een stadion. Helemaal niemand denkt daar meer aan. 

Er komt sowieso een WK te Qatar. Daarvoor is reeds een routekaart uitgestippeld, waarvan niet dient te worden afgeweken. Naar mijn mening zijn ze allemaal compleet van de (route)kaart, maar zijn ze nog geiler op al die miljoenen die daar voor het oprapen liggen. Daar waar de botten zonder naam ver verstopt liggen onder een gifgroene mat. 

Wat nou "nieuwe normaal", doe gewoon normaal

De laatste maanden betrap ik mijzelf er op dat ik hele lappen tekst aan het schrijven/tikken ben op bijv. Facebook en het dan weer wis i.p.v. het te posten. Soms is het omdat er krachttermen in staan welke mogelijk door anderen als aanstotend kunnen worden beschouwd en een andere keer is het omdat ik zelf gewoon moe wordt van de tekst.

Het is namelijk niet allemaal rozengeur en maneschijn wat er in 2020 op ons allemaal afkomt. Natuurlijk zijn er een paar bedrijven en/of ondernemers die de zakken goed weten te vullen vanwege dat klote virus, maar over het algemeen is het toch maar kommer en kwel dat de klok slaat. Velen verloren hun baan (ik ook) en anderen staat het water aan de lippen en trachten zij door innovatieve handelingen het hoofd boven dat ijskoude water te houden. 

Om de zoveel tijd wordt er vanuit Den Haag weer een zoveelste persconferentie aangekondigd en nog voor die weer op de dinsdagavond 19.00 uur gegeven wordt is alles allang uitgelekt. Vooral de horeca krijgt er gruwelijk van langs en daardoor ook de horeca leveranciers alsmede de gehele supply chain welke daarmee gepaard gaat. Het zijn niet alleen de obers, koks en overige barpersoneel, maar ook de leverancier, chauffeur, distributiemedewerker, medewerker order intake, etc. etc. Idem geldt natuurlijk voor de reisbranche en al het personeel welke in deze sector werkzaam is. Ze vallen bij bosjes of zullen dat op de korte termijn doen, want de reserves zijn op en anders wel de motivatie. 

                                                Ik zie dit toch graag weer gebeuren.

Maar dan dus die coronamaatregelen, welke zorgen voor een economische klap vanjewelste. Natuurlijk hoef je het er niet mee eens te zijn, we leven nou eenmaal in een "vrij" land, maar je dient je er wel aan te houden. Doe je dat niet, dan is het alleen maar vragen om nog strengere maatregelen en die zullen dan niet alleen voor jou gelden, maar wederom voor iedereen. Je moet je gewoon beseffen dat jij misschien geestelijk een beetje te kort komt in je bovenkamer, maar tevens dat je daardoor niet gelijk je naaste moet betrekken in je ontzettende domheid. Er zijn er namelijk heel veel in dit kleine landje welke wel graag een versoepeling zien van de maatregelen, die wel weer af en toe gezellig een hapje en drankje buiten de deur willen doen. Deze mensen willen het liefst ook weer in de nabije toekomst "veilig" op reis gaan en vooraf even wat boeken lenen bij de lokale bibliotheek voor tijdens de vakantie. Geloof mij maar dat veel van die velen het ook helemaal zat zijn en echt niet meer zitten te wachten op nog een persconferentie. Ze willen allemaal weer normaal doen en helemaal niet denken aan het "nieuwe" normaal. Ze doen gewoon, voor zover mogelijk, normaal door zich zoveel mogelijk aan de maatregelen te houden. 

Niemand weet of het daadwerkelijk ergens toe zal leiden en misschien is corona wel gewoon een blijvertje, ooit in te dammen d.m.v. een vaccin, maar daar komen we enkel achter door nog even de rem er op te houden en daardoor hopelijk snel weer terug te kunnen keren naar het "oude" normaal. 

We hoeven ons ook niet meer druk te maken over wel of geen vuurwerk, want tenzij je in een gehucht woont van 4 huizen (waarvan 3 onbewoond) heb je waarschijnlijk de laatste maanden al genoeg geknal gehoord. Wat je wel kunt doen is je eigen kroost er op aanspreken, want je gaat mij niet vertellen dat je echt niet wat je tienerzoon/tienerdochter doordeweeks om 23.00 uitvreet op straat. Waarom wachten op een beslissing namens de regering en gewoon niet zelf een avondklok instellen voor die gasten. Over het algemeen is het 's avonds koud, regenachtig en zijn sportclubs rond een uurtje of 22.00/23.00 gesloten, dus laat ze nu ook maar achter de Playstation kruipen. Hetzelfde geldt voor de weekenden, want waar moeten ze nou echt zo nodig heen tijdens de nachtelijke uren? Natuurlijk gaan ze naar een illegaal feest of schoppen ze rotzooi op straat. Pak ze gewoon aan en durf je dat niet, dan moet je misschien bij jezelf te raden gaan en je eens goed afvragen waarom je eigenlijk kinderen wilde. Laat staan dat je wel geschikt bent als ouder. 

Doe dus allemaal gewoon normaal, her & der een stap terug om straks weer een gezonde stap vooruit te kunnen doen. Gewoon een stap in het "oude" normaal en helemaal niet in een "nieuwe" normaal. Heb je hier niet het fatsoen voor, stap er dan gewoon uit, want je kunt echt gemist worden. 

Tour De Stavoren

Hangende in het wiel van de renner voor mij, wist ik dat het niet verstandig meer was om nog kop over te nemen, want dan was je op voorhand de pineut. 'Pineut', een woord met een Franse klank, maar volgens de overleveringen is het verre van Frans en eerder afkomstig uit het Maleis. Het zal mij de zeemleren lap jeuken, ik vind het gewoon 100% Frans klinken. Maar goed terug naar de situatie in de etappe, want ik hing dus in het wiel en wachtende op het opdoemende plaatsnaambordje. Een zichtbaar punt met een onzichtbare streep over de breedte van de weg, welke betekende dat er weer een tussensprint te winnen viel. Het was onderling niet afgesproken, het was gewoon een weetje voor zij die vaker gingen koersen. Gewoon lekker een stuk hard fietsen en zodra er in de verte een blauw bord met witte letters opdoemde, wist je dat je klaar moest zijn voor de sprint. 

Het was op een zondagochtend, nu zo'n 30 jaar geleden of misschien iets meer, dat ik het e.e.a. aan proviand aan het pakken was, terwijl ik in mijn wielertenue van Tweewielerhandel Molenaar door de keuken in onze oude woning aan de Nieuweweg liep. Als lid van de IJsclub te Hoogkarspel zou ik mee gaan fietsen van eerdergenoemd dorp naar het Friese Stavoren. Al met al een rit van zo'n 130km en super spannend natuurlijk, want ik was nog maar een broekie van een jaartje of 12/13. Moet je nu al die Strava patsers zien met hun berichtgeving op social media, wanneer ze een stukje van 40km hebben gereden. Dat fietste ik toen al op een avondje met mijn buurjongen Dennis Laan en dat was beulen, want Dennis was snel en sterk. Ook had hij een bepaalde vorm van humor, dus won hij niet op kracht, dan kwam er vanuit een niets een maffe opmerking of lied, piste ik haast van het lachten in mijn wielerbroek en won hij met gemak de sprint. Maar goed, de bidon gevuld met Dextro of gewoon water, een versnapering in de achterzak van je wielertrui en knallen op de pedalen aka 'gas op die lolly'. Mooie tijden, mooie herinneringen. 

De rit naar Stavoren was trouwens een "open" rit, naar ik mij kan herinneren en je hoefde dus geen lid te zijn van de IJsclub. Gewoon gezellig toeren/koersen naar Stavoren en met de veerboot terug naar Enkhuizen. Volgens mij was Dennis ook van partij, net als Ko de Wit. Ko was de oom van mijn oude buurjongens en meisje en zo gek als een deur. Type Dennis, maar dan ouder. Het zou dus een zware rit worden m.b.t. de tussensprints, want de idiote grappen vlogen je om de oren. Om te zorgen dat ik toch enigszins goed voor de dag zou komen, was het dus een kwestie van goed voorbereiden en werd de fiets ook nog even zorgvuldig geinspecteerd. De banden van nog wat extra lucht voorzien, de remmen checken en het schakelsysteem gecheckt. Het was een mooie zondagochtend toen de goed gevulde bidon in de bidonhouder geplaatst werd en ik vol trots op mijn rood witte stalen ros de straat uit fietste op weg naar het startpunt bij de ijsbaan. Aldaar was het verzamelen, weer op de pedalen en op naar de voormalige Friese Hanzestad tevens natuurlijk bekend als een van de Friese Elf Steden. 

De route die zondag verliep in eerste instantie vanuit Hoogkarspel door De Streek (Lutjebroek - Grootebroek - Bovenkarspel) naar Enkhuizen, alwaar we gelijk doorzette naar de Dijk om richting Lelystad te fietsen. De eerste paar sprintjes hadden we dus al achter de rug en nu was het tijd om de sportbril op te zetten en minder te kletsen, tenzij je een zwak had voor vers aangevlogen vliegenvlees. Tot op de dag van vandaag wel een dingetje met fietsen langs en "over" water, maar goed dat hoort erbij en dus bikkelen en niet klagen. Ondanks dat het een gezellige fietstocht betrof, waarbij je allen gegroepeerd bleef, ontkwamen we niet aan een af en toe mooi geplaatste demarrage op de Dijk om kort daarop de "vluchters" weer terug te halen naar het peloton. Man, wat voelde ik me lekker die dag en wat een trots ging er door mij heen, want in gedachten was ik onderdeel van een ware Tour etappe, omringt door alleen maar top renners en ik kon nog goed meekomen ook. In ieder geval wel tot aan ons eerste rustpunt halverwege de oversteek genaamd 'Roadhouse Checkpoint Charlie'. Er werd gepraat, gelachen, waar nodig gerepareerd en het nodige proviand genuttigd. Toen dit alles achter de rug was en ook het sanitair bezocht was, vervolgden we onze weg richting Lelystad. We zijn daar snel voorbij gefietst, want tot op de dag van vandaag is het geen fraai punt om even af te remmen. 

Vanaf Lelystad hadden we nog ca. 80km te koersen tot aan Stavoren en we hebben absoluut nog wel een paar stops gemaakt, maar deze kan ik mij niet meer herinneren. Wel weet ik dat we voldaan arriveerden in de eerste Friese gemeenschap die stadsrechten verkreeg. Het was even wachten alvorens we konden inschepen op de veerboot terug naar Enkhuizen, maar daar maalde niemand om. We hadden allemaal een prima koers in de benen en zouden de komende tijd even lekker kunnen genieten van een mooi uitzicht over het IJsselmeer. Op de boot herkende ik een meisje uit ons dorp, welke op de veerboot werkzaam was als hostess. Als ik het mij goed herinner heette zijn Melissa en is de zus van mijn (Facebook)vriend Tom Colondam. Dat was natuurlijk helemaal leuk, want als jong knaapje kon ik toch maar even stoer melden dat ik zojuist een kilometer of 120 had afgelegd met al die andere stoere renners. Mooie naam trouwens 'Tom Colondam', wanneer ik deze nu hardop uitspreek. Toch zoiets als je roept 'Tom Dumoulin', maar dan net even anders. Tom, je had wielrenner moeten worden. 

De overtocht van Stavoren naar Enkhuizen duurde zo'n uur en twintig minuten. Ruim voldoende als in tijd om te rusten en dus was het vanuit Enkhuizen nog maar even fietsen alvorens we weer in Hoogkarspel aanbelanden. Moe maar voldaan arriveerde ik weer aan de Nieuweweg 89, heb mijn fiets binnen gezet en ben waarschijnlijk niet lang daarna in slaap gevallen. Misschien heb ik aansluitend wel gedroomd over nog meer etappes, overwinningen welke leidde tot het dragen van de groene trui (sprintersklassement) om uiteindelijk vol trots de betreffende Tour op mijn naam te schrijven. Niet veel later ging ik op een avond een rondje fietsen bij HRTC in Hoorn, want wie weet schuilde er wel een talent in mij. Weer niet veel later fietste ik, een droom armer, weer richting huis. De bedoeling bij HRTC was om een paar rondjes mee te fietsen op de baan, maar ik werd na een paar rondjes weer ingehaald door gastjes van minimaal 3-4 jaar jonger. Die lagen dus gewoon een ronde op voor en dat terwijl bij mij het zweet door de naad liep en ik echt niet langzaam ging. Nimmer heeft het geleid tot een trauma, want ondanks de prachtige rit naar Friesland in groepsverband, ben ik ergens altijd meer een einzelganger geweest. Niks mis mee hoor, gewoon op de fiets stappen, bidon gevuld en karren maar. Zo nu en dan even een tussenstop maken en het liefst met uitzicht over mooie landerijen of een prachtig zeezicht. Vaak hoor ik in gedachten dan de goede oude Jean Nelissen verslag uitbrengen over al die mooie historische plaatsen en gebouwen die ik passeer tijdens mijn eigen Tour de Hollande. 

Kreeftjes Oorlog

Onlangs heeft de gemeente Langedijk de "oorlog" verklaard aan de Amerikaanse rivierkreeft en de jeugd aan het vissen gezet. Wie het meeste aan rivierkreeftjes inlevert kan daar o.a. een spelcomputer mee winnen. Laten we beginnen te zeggen dat wij Langedoikers natuurlijk niet tegen Amerikanen, rivieren, kreeft of een een combi van genoemde zijn, maar die kleine hufters vreten gewoon de hele boel kapot. Het Rijk der Duizend Eilanden heeft destijds deze naam gekregen i.v.m. meer dan duizend kleine (agrarische) eilandjes. Door de jaren heen zijn er een groot deel verdwenen, maar nog even en dan vreten die kleine geschaarde bengels de overige eilandjes ook weg. Blijkbaar kunnen ze net zo hard flikflooien als dat ze kunnen eten, want een zwanger kreeftje legt al snel ca. 800 eitjes per leg en volgens laatste schatting zitten er wel een miljoen van die krenkies in de Langedijker wateren.

Maar goed, even terug naar oorlog, welke momenteel plaatsvind langs diverse oevers. Regelmatig zie ik onze dappere landverdedigers langs de kant staan gewapend met hengel, emmer, schepnet en diverse soorten aas. Ze vangen ze met een o.a. stukjes kip en dan hup de emmer in. Wanneer de emmer vol is of de dag er op zit dan begeven zij zich richting Stichting Veldzorg, alweer die rode duiveltjes ingeleverd worden. Even tellen, registreren en op naar de volgende slag aan het water. Diverse partijen hadden zich ondertussen aangemeld voor een lekkere Westfriese kreeftjes cocktail, maar daar heeft de Waren en Voedsel organisatie helaas een stokje aka schaartje voor gestoken, want het zou niet veilig zijn voor de volksgezondheid m.b.t. versheid. Persoonlijk vermoed ik dat ze er zelf geen knaak mee verdienen, geen keurmerk op kunnen plakken of claimen dat het fair trade gevangen is door een kansarm boertje met een uitgehongerd gezin wonende in een oude vervallen kolenkit.

Laatst stonden er een paar (kreeft)soldaten langs de slootkant toen ik langs kwam peddelen en moeder zag dat het goed ging. Ze keek naar mijn blote voeten en zei 'daar zouden die kreeftjes best wel eens in willen bijten'. Ik keek haar diep in haar ogen en zei "en ik in jou', maar dat laatste is dus helemaal niet waar. Tenminste niet dat ik het hardop zei. Tevens heeft dit helemaal niks te maken met bovenstaand verhaal, maar ik vond het wel een vermelding waard.

In de Langedijk zijn "wij" dus de strijd aangegaan met deze onwelkome indringer van onze wateren en ze zitten echt overal, ook bij jou in de buurt. Nog geen strijd aan het voeren, gaan dan naar je gemeente en kijk wat zij eventueel willen organiseren. Leuk toch als kleine hummel kans maken op een mooie prijs en ondertussen lekker met je vriendjes en/of vriendinnetjes vertier langs de waterkant. Want jullie moeten weten dat drugs slecht zijn en je beter kreeftjes kunt vangen. Dit advies wordt u trouwens gratis en zonder enig zelf belang aangeboden door de schrijver van dit (oorlogsverhaal).

'Go Fish'.

Dinosaur Boy

No more school for today, they're not your friends

Just leave it all and walk away, it's only disorder in the end

The old place was a safe haven, that was what you thought

There's just too much going on in that little head of yours

Are you scared now, angry at us, sad about the world

Do your emotions ever take a day off so you can smile

So young and so much you already know

But then lights go out and it's a mental shut down

You know we're not bad people and many are your friend

It's probably not them teasing you, but in your head they are

So again you walk away, trying to hide that what's hunting you

A dark cloud blocks the sun from your own world

You're too young my little friend to fight this alone

But too young to realize, too young to admit

So maybe for now just walk and run to nowhere

From there just walk back home where we will wait

Maybe today the phone will ring again

Don't forget little one we can't keep running after you

One day I'll hope you will hit the breaks in your mind

One day I'll hope there will be peace you'll find

But I know you'll get there, cause you're my Dinosaur Boy

My one and only Dinosaur Boy

Je mist nu even niks (28-05-1977 - 22-10-1994)

Hey Joost,

Om te beginnen natuurlijk van harte met je 43e verjaardag.  Man o man, we worden oud en zijn op weg naar de 50 (tenminste dat zegt mijn vrouwtje nu). Maar ach, wij weten wel beter en dus ook dat we gewoon altijd jonge honden zullen blijven.
Ik weet niet hoe het bij jou is en of jullie daar wat meekrijgen van het coronavirus, maar je mist niks gozer. Het is een beetje saaie bedoeling hier en er heerst nog veel onduidelijkheid m.b.t. waartoe dit allemaal zal leiden. Na het weekend mag de horeca haar deuren weer beperkt openen en gelden er meer regeltjes dan dat er gerechten op de kaart staan. Ik zal er t.z.t. wel eentje ergens op je proosten, maar waarschijnlijk niet meer dan 1, want voor je het weet moet ik plassen en het is nog maar de vraag of je dan gebruik kan en mag maken van het toilet.

In het OV zal het vanaf maandag verplicht zijn om een mondkapje te dragen en ze zijn er al in alle kleuren van de regenboog en voor prijzen van een eurootje tot belachelijk veel eurootjes. Zal eens kijken of ik er voor jou eentje kan scoren in zogeheten reggae kleuren. Dan bewaar ik die wel voor je, voor het geval je ook eentje nodig hebt.
Nogmaals mis je dus niet zoveel op dit moment en dat terwijl we nog wel het e.e.a. zullen gaan missen in de nabije toekomst. Grote evenementen gingen en gaan niet door, dus vandaar dat je waarschijnlijk de rustigste kermis heb meegemaakt. We zijn nu op weg naar het nieuwe normaal, maar ik moet je zeggen, dat ik het allemaal helemaal niet normaal vind. Er heerst veel twijfel en onduidelijkheid onder de mensen, want Den Haag weet het ook allemaal niet en volgt als makke lammetjes de oordelen van een commissie vol mensen die het eigenlijk ook niet precies weten. Het is dus meer het nieuwe abnormaal waar we aan moeten wennen.

Dan hebben we nog de anderhalve meter samenleving, dus eigenlijk een soort van Joost samenleving, want als ik je zou tackelen kom je wel op die anderhalve meter 😏
Het is wel een tijd van bezinning geworden en kijken & praten we thuis veel over de nabije toekomst en wat we daarin willen bereiken. Wat we willen worden, wanneer we later groot zijn. Hoogste tijd om uit een ander vaatje te tappen en doelen te stellen, want doelstellingen geven richting aan het leven.
Kan je nu dus ook nog geen beeld geven van de toekomst, maar dat het goed gaat komen is voor ons een feit. We zullen het zelf moeten doen en gaan dat dan ook doen. De anderhalve meter zal spoedig verdwijnen, rond september komt er vast nog een 2e golf van griep voorbij, maar dan is het geen onbekende meer. Het nieuwe normaal zullen we nimmer omarmen en zodra het allemaal weer wat normaler is kom ik wel weer even bij je langs om gezellig bij te kletsen. Ach en wie weet volgend jaar weer te kermis en dan kom ik natuurlijk ook even proosten.

Hou je goed kleine, grote vriend me. Blijf je missen.

Het Kut Corona Gedicht

Oh Corona, Oh Corona, hoe ben je hier toch aanbeland
Wat moet jij in godsnaam in mijn kleine kikkerland
Jij kut virus, ontstaan op die vieze markt in China
Waarom en wie reisde jij helemaal hierheen achterna

Oh Corona, Oh Corona, je doet mensen naar adem happen
Door jou valt er zelfs grof geld te verdienen aan mondkappen
Overal moeten mensen nu verder leven met de nodige bescherming
Enkel omdat jij zo nodig moest gaan reizen, jij ellendeling

Oh Corona, Oh Corona, je maakt ons ziek en aan het huilen
Nu leven we in een plastic wereld, welke wij graag willen ruilen
Ruilen voor gezondheid en voor een normaal virusloos leven
Helaas zal het nog even duren eer de wetenschap ons een vaccin zal geven

Oh Corona, Oh Corona, dit is echt een waar kut Corona gedicht
Geschreven door iemand die nog niet voor jou is gezwicht
Nimmer zullen wij vrienden worden en welkom ben je hier dus niet
Ik wil gewoon weer naar de kroeg of lekker uiteten voor kip met friet

Oh Corona, Oh Corona, je bent gewoon echt het aankijken niet waard
Oh Corona, Oh Corona, je bent gewoon echt het voelen niet waard
Oh Corona, Oh Corona, ik vind je gewoon echt een ontzettende klojo
Oh Corona, Oh Corona, je bent helemaal niks en nog lager dan een Desperado

Eigen land eerst

Volgens de laatste berichten heeft Spanje (of geflipte NL'ers in Spanje) bepaald, dat wanneer je naar het Iberisch Schiereiland bent afgereisd je bij thuiskomst in eigen land nog 2 weken in (thuis)quarantaine dient te gaan. Maar 'Who The Fuck Is Spanje'. Je mag dus wel naar die paellavreters afreizen, je geld uitgeven, mogelijk ergens corona oplopen, het nog even verder verspreiden in de aldaar reeds geopende horeca en dan gaan zij je wel even vertellen dat je in je eigen thuisland 2 weken binnen moet gaan zitten. Die zijn niet goed.

Ik ga mij daar dan ook verder niks van aantrekken, want voorlopig wordt het eigen land eerst en geen geld uitgeven in een land, welke ons Nederlanders sowieso al teveel heeft gekost. Nederland heeft al veel te lang gefungeerd als melkkoe voor bepaalde landen en in het bijzonder voor een land als Spanje. Dat "luie" land hangt al zo lang aan de uiers, dat het niet gek is wanneer die uier over niet al te lange tijd compleet droog gezogen zal zijn.

Wat betreft vakantie zijn er nog geen concrete plannen, maar mochten we er even tussenuit gaan dan is de kans groot dat we lekker in ons kleine kikkerlandje blijven. Beetje wandelen langs/door mooie Hanzesteden via evenzo mooie Hanzepaden en 's avonds genieten van de aldaar aanwezige horeca. Geld uitgeven aan de lokale horeca klinkt mij beter in de oren, dan het per anderhalvemetersamenlevingtransaviavlucht wegbrengen naar die Sangriazuipers. Gaat hem niet worden.

De toerismebranche zal het hier natuurlijk niet mee eens zijn, want aan de die vakanties binnen eigen grenzen verdienen de touroperators amper wat, dus deze zullen je stimuleren om z.s.m. een reis te boeken naar verre (verdere) oorden om daar te gaan genieten van zon, zee en zaligheid. Zij vangen hier wat meer commissie over en reis jij straks naar een bestemming alwaar ter plaatste nog de nodige corona regels van kracht zijn, de hotels nog smeriger als dat ze al waren, de horeca op halve kracht geopend is, terwijl diezelfde horeca d.m.v. een Europees reservepotje in leven is gehouden. Iets dat niet gold voor dat leuke cafeetje bij je om de hoek. Ja dat was me toch sneu voor de uitbaters die het tentje al jaren met veel plezier runden en je altijd warm begroetten bij binnenkomst. Daar waar je voor de zoveelste keer een verjaardag of ander feest vierde of lekker bezopen over de drempel struikelde tijdens kermis of carnaval.

In het buitenland kregen ze hulp vanuit Nederland en aangezien daar mogelijk (om onverklaarbare redenen) de voetbalcompetitie wel hervat mocht worden kunnen ze nog extra omzet draaien in de horeca d.m.v. het uitzenden van voetbalwedstrijden. In Nederland was daar geen plaatst voor en dus ging dat laatste beetje omzet van die leuke kroeg ook het putje in. De uitbater betaalde zich al de tyfus aan abonnementskosten voor FOX en dus was dat beetje extra aan inkomsten heel welkom en vooral belangrijk.

Wij gaan dus voor vakantie in eigen land en dan is het natuurlijk eerst even wachten tot alles weer een beetje "normaal" draait, want je moet wel ergens kunnen slapen, eten, drinken en schijten. Weet ook niet of het al aangeboden word, maar mogelijk dat we eerst ergens een cursus 'anderhalvemetersamenleving' gaan volgen. Dit zal binnenkort wel worden aangeboden, nadat het eerst bij OP1 of Jinek/Beau is aangekondigd door een hoogleraar 'anderhalvemetersamenleving' of een ware 'anderhalvemetersamenlevingscoach'. Wanneer wij dan goed geschoold op reis kunnen gaan we opzoek naar beschikbare hotels in leuke plaatsen alwaar nog wat horeca open is. Dat laatste is natuurlijk helemaal geen garantie, want naast dat de overheid misschien wel 40 - 50% van de Nederlandse horeca keihard de strot aan het omdraaien is, verneukt de medelander het ook nog eens grondig door massaal, bij het eerste de beste zonnestraaltje, het lokale park te bezetten. Zo gaat het niet werken luitjes, dus hou je nog even in, blijf thuis en duim aldaar mee voor de lokale ondernemers. Want blijven we dit gedrag volhouden, dan zit je ondernemende buurman/buurvrouw straks zonder centen thuis, enkel omdat jij niet thuis bleef. It's not rocket science.

Maar goed, het is aan jullie zelf om te besluiten naar welk oord je op vakantie gaat. Realiseer je enkel dat wanneer je straks kiest voor een land als Spanje, Portugal of Italie, je daar al dubbel & dwars je geld hebt uitgegeven voordat je nog een voet op de lokale bodem gezet had. Het moment dat je lekker genietend van je mojito een selfie maakt voor het thuisfront, je lokale kroegbaas een foto maakt van het te koop bord in de tuin en foto's upload voor de online verkoop van het interieur.

Fijne vakantie, hasta luego.

De BuitenDeDeurNeukers

Het zal u allemaal niet zijn ontgaan, maar de wereld verkeerd in een staat van paniek. crisis, ziekte, onmacht en financiele spanning. Het zal nog wel even duren, maar er komt een moment dat wij tegen jonge mensjes kunnen zeggen, 'toen in de corona-tijd'. Mogelijk komt er zelfs een nationale dag van herdenking voor zij die ons zijn ontvallen in die roerige periode en zullen er mensen naar hun banksaldo kijken en beseffen dat ze er gelukkig weer bovenop zijn gekomen.

Ook zullen er mensen zijn die ten tijde van de corona-crisis hun relatie zagen springen, want door het thuiswerken kwamen zij wel heel erg dicht op lip van hun partner te zitten en dat was nou juist net niet de gewenste bijkomstigheid. Toen zij nog op kantoor werkten volstond een Appje met de opmerking dat er moest worden overgewerkt en het thuisfront niet met het eten hoefde te wachten. We hebben het hier over de notoire "BuitenDeDeurNeukers", die liever hun vrije tijd doorbrengen met die andere dame of heer i.p.v. met hun partner thuis. Ze bestaan al decennia lang, want je komt ze tegen in films, series en boeken van jaren geleden en ze zullen ook blijven bestaan tot het einde ter tijden.

Aangezien het best een grote groep betreft ben ik best wel verrast dat er zo weinig over deze groep gesproken word op social media of in de bekende praatprogramma's op de buis. Ik ben namelijk best wel nieuwsgierig hoe het met deze "BuitenDeDeurNeukers" gaat in deze tijden van "isolement" en of het voor hun mogelijk is om toch contact te onderhouden met hun stiekeme partner. Kunnen ze toch ergens onbespied afspreken, want zoveel mensen zijn er momenteel niet op straat en restaurants en cafe's zijn gesloten. Is de fysieke relatie veranderd in WhatsAppSex, stiekem naakt FaceTimen vanaf toilet of vanuit de badkamer. Het zijn zomaar van de dingen waar ik nieuwsgierig naar ben.

Dus beste lezer, ken jij zo'n "BuitenDeDeurNeuker" of misschien behoor je zelf tot deze groep, laat dan wat van je horen om mij zo een beeld te geven van je huidige overspelige levensstijl. We kunnen het namelijk wel iedere dag hebben over hamsteraars, zij die werkzaam zijn in een cruciaal branche, zij die moeten werken achter een scherm van plexiglas of die achterlijke klootzakken die massaal naar strand, bos en park trekken, maar ik vind dat een beetje meer aandacht voor de "BuitenDeDeurNeuker" minstens zo belangrijk is. Dus kom naar voren en neem ons mee in je interactieve buiten de deur activiteiten.

We zijn er nog lang niet klaar voor

Ondanks dat een serie als de Walking Dead al ruim 10 seizoenen duurt en miljoenen mensen naar het wel en wee van de overlevenden en "walkers" kijken, zijn we absoluut nog niet klaar voor een daadwerkelijke apocalyps. Nu de Corona-angst regeert over de wereld zijn veel mensen volkomen doorgeslagen en halen de meest idiote taferelen uit. Bepaalde schappen in de supermarkt doen je laten denken alsof de wereld elk moment kan vergaan of i.i.g. de wereld zoals we die een aantal dagen geleden kende. Toiletpapier is populairder dan de nieuwste mobiele telefoon en lijkt een waarde te hebben, waar de Nederlandse goudvoorraad bij verbleekt. Mensen slaan conserven in alsof het lieve lust is en i.p.v. een hand of boks is het allemaal ellebogenwerk wat de klok slaat.

De Nederlandse Spoorwegen zetten minder treinen in tijdens de spits, want dit zou een positieve werking hebben op het virus en mogelijke verspreiding tegengaan. Nou ik zie het niet, maar dat zal hem wel aan mij liggen. Sinds een aantal weken loop ik met mijn arm in een mitella i.v.m. een breukje in de schouder en zelfs dat maakt de mens om mij heen argwanend, want waarom loopt die gozer met een arm in een mitella/draagband? Heeft het Corona-virus toegeslagen en is zijn arm langzaam aan het wegrotten? Heeft hij misschien wel teveel en te hard elleboogjes uitgedeeld en daarmee tevens menig medemens aangestoken? Misschien is hij wel gewoon het wandelende virus zelf? De blikken in hun ogen doen mij extra voorzichtig zijn, want voor je het weet zullen ze mij slachtofferen, puur uit onwetendheid en angst. In de trein zoek ik een veilig hoekje op, zodat de gehavende kant van het lichaam niet zichtbaar is. Je weet maar nooit.

Ja luitjes er zit iets in de lucht en het is geen virus. Nee het is pure angst wat de huidige wereld zo gevaarlijk maakt, want men wantrouwt elkander en we halen de meest idiote taferelen uit omdat dat wel eens zou kunnen zorgen voor het niet oplopen van Corona. We weten allemaal dat er jaarlijks meer doden vallen door een "gewone" griepgolf zonder naam en dat het Corona-virus voornamelijk fataal is geweest voor zij die vaak al ouder en zwak, ziek en misselijk waren. Het virus is een risico voor zij die door wat voor reden dan ook al een zwakkere gezondheid hebben, maar dat geldt voor ieder griepvirus, dus waarom nu opeens paniek. Naar mijn mening omdat we er een naam aan gegeven hebben. Het is net als met de laatste stormen die over Nederland raasden, want die kregen opeens een naam mee en dan word het allemaal veel angstiger. Nu begon de wereld opeens bang te worden toen er een virus genaamd Corona vanuit China kwam overwaaien, terwijl zo'n beetje alles in huis en aan je lijf sowieso uit China komt. Een paar duizend dode Chinezen klonk opeens heel veel, maar die vallen er ieder jaar. Voornaamste verschil was dat het normaliter landelijk is en het nu veel slachtoffer betrof in 1 regio/stad. Maar dat is juist ideaal, want beter te controleren en isoleren. Maar toch was er nu paniek en tevens boosheid over grappen welke gemaakt werden richting Chinezen. Best gek want we maken altijd al grappen over en tegen Chinezen, toch Gordon? Maar ja schijnheiligheid is de mensheid ook niet vreemd. Ik vind persoonlijk dat het nog wel mee viel en ook dat we in Nederland veel meer grappen over Brabant en Brabanders zouden moeten maken. Die gasten zijn sowieso al achtergesteld en je verstaat ze ook niet. Moet je een keertje kijken naar Roy Donders, Harrie - van het kamp naar de ring of in de ogen van Theo Maassen, die heeft standaard een blik waar gemiddelde zombie een stijve plasser van krijgt.

Maar mensen toch, waar zijn we in godsnaam mee bezig en welke idioot heeft verzonnen dat alles onder een 100 personen minder risico met zich meebrengt. Alles onder de 20 ook en alles onder de 19 ook. Restaurants en cafe's blijven open en bieden ruimte aan grote groepen, maar je moet het gewoon geen naam geven of als evenement promoten, want dan weet Corona je te vinden. Er zijn scholen waar kinderen in de ochtend een stempel op hun hand krijgen en bij het verlaten van de school in de middag moet die stempel verdwenen zijn, want dan laten ze zien dat ze netjes hun handen hebben gewassen. Mijn vrouw werd afgelopen week gebeld door haar werkgever met het bericht dat ze de komende tijd thuis moest gaan werken en de volgende dag een laptop mee zou krijgen. Dag later bleek dit technisch niet haalbaar en nu zit ze dus gewoon in hartje Amsterdam op kantoor. Soort van fuck you, wij redden het computertechnisch niet, dus krijg maar Corona, maar wel gewoon naar kantoor komen en werken. Ze zit ca. 50km verderop, dus mocht de pleuris uitbreken en het openbaar vervoer plat gaan, dan zijn wij in Corona-crisistijd een mooi eindje van elkaar verwijdert. Mogelijk zal ik dan als een Denzel Washington door een grillig landschap mij een weg banen naar daar waar zij zich bevind. In mijn tas het nodige aan rantsoen om te overleven incl. minimaal een 3-laags toiletrol. Soort van Book of Eli, want onderweg zullen er zeker mensen aka Corona-walkers een poging ondernemen dit waardevolle artikel in handen te krijgen. Ik zal mij natuurlijk verweren door middel van ellebogen, een boks hier en daar of waar nodig een harde hoest of nies in de richting van mijn aanvaller. Het zal niet makkelijk worden, maar ik zal doorzetten en er alles voor overhebben om mij geliefde te bereiken en samen te schuilen tijdens deze apocalyps.

Toen mijn vrouw deze ochtend op de trein stond te wachten sprak een oudere man haar vanuit het niets aan en wilde een gesprekje beginnen over de rust op het perron. Vrijwel direct gebruikte ze haar hulplijn en nam contact op met mij. Ik adviseerde haar direct afstand te nemen, want je weet maar nooit. Misschien betrof het hier een geinfecteerde die doelbewust het virus trachtte te verspreiden. Misschien was het iemand van de Corona-Stassi die zocht naar tekenen van besmetting en die haar bij het minst of geringste zou oppakken en laten afvoeren. Ze zouden haar dan opsluiten in kamp Brabant, want daar zou ze geen schade kunnen aanrichten en daar zit het toch al vol met kanslozen. Nimmer meer zou ik haar terugzien en dat enkel omdat ze verdacht werd van het dragen van het Corona-virus. Gelukkig wist ze de man af te poeieren en doek ze snel in haar meegebrachte boek (niet die van Eli trouwens). Voor zover ik weet heeft ze veilig haar werk weten te bereiken, maar bedenk wel lieve mensen dat ze nog terug naar huis moet. Ik zal een dansje van vreugde en opluchting maken op het moment dat ze vanavond de woning binnen stapt.

Wens u allen sterkte in deze erbarmelijke tijden en mocht u gaan hamsteren vergeet dan de condooms niet, want we zitten niet te wachten op nog meer idioten.

Ik ga even de toiletrollen liefde geven. Doei.

De Parisienne - Een gelukkig man.

Van de week een belletje namens de woonwinkel, dat de eettafel gearriveerd was en deze kon worden opgehaald. Zo gezegd, zo gedaan en dus is ons nieuwe stekkie sinds gisteren (zaterdag) opgefleurd met een prachtige, ruime eettafel. Heerlijk om aan te zitten voor het nuttigen van een lekker bord eten of gewoon, zoals nu, de laptop op te plaatsen en een stukkie tekst te typen. Tegenover mij zit de Parisienne de bijlage van de Volkskrant te lezen, want ook als krantentafel doet hij prima dienst. Zelf las ik zojuist de nodige artikelen in de krant en je wordt er eerlijk gezegd niet vrolijk van, want wat een ongelofelijke puinzooi is het toch in de wereld. Wereldleiders die van gekheid niet weten om elkaar uit te dagen wie de grootste pielemuis heeft, lokale politici die een linkse zetel hebben gescoord, maar over niet al te lange tijd gevaarlijker zullen blijken te zijn dat rechtse Geertje en Afrikaanse landen die al decennia lang gebukt gaan onder een zogenaamde burgeroorlog, maar in werkelijkheid het slachtoffer zijn van westerse diamantenroof. Ach en dan stopt Edwin Evers ook nog met zijn succesvolle ochtendshow. Blijft ons dan echt niks bespaard? Ik stop even met kranten en kijk in de mooie ogen van mijn Parisienne, dan naar rechts uit het raam alwaar het sportveld er vredig bij ligt en naar links met zijn uitzicht op het nabijgelegen Geestmerambacht. Hier zit een gelukkig man.

Naast het plaatsen van de tafel en bijzettafels werd er op de zaterdag nog wat geklust, kwamen mijn ouders even de nieuwe aanwinsten bewonderen en besloot ik de dag met een stukje Paddlen door de omliggende sloten in de wijk. De zon scheen en de wind liet zich niet gelden, dus al met al een prachtig moment om vanaf het water de buurt eens te begluren. Hier en daar waren buurtbewoners aan het klussen in hun achtertuin en bij het passeren volgde regelmatig een 'goedemiddag' en bij een gezin riep de man des huizes mij toe om niet van mijn board te vallen. Het is denk ik de meest gemaakte opmerking richting Paddlers en meestal roep ik dan ook maar iets terug als 'dat is niet de bedoeling'. Voor vertrek schoot de Parisienne een paar foto's en bij thuiskomst stond ze mij op te wachten op het balkon en vroeg hoe het was. 'Het was prachtig en heerlijk rustig' reageerde ik en de volgende keer ga ik richting het Duizend Eilandenrijk. Hier stond een gelukkig man op zijn Paddle Board. Dag in dag uit zie ik ook dat de Parisienne geniet en dat geeft mij dan weer veel voldoening en rust. 'Je vais reussur, tout simplement parce que je refuse de pedre'.

De Parisienne - Job & Mees

Op 01-03-2018 tekenden de Parisienne en ik ons eerste koopcontract en een dag later begon het klussen, sjouwen, klussen, schelden, boos kijken, even tussendoor knuffelen, snel en ongezond eten, klussen, sjouwen en in mijn geval teveel sigaartjes roken. Spanning, drukte, stress, dromen, idealen, papierwerk en weer verder met klussen en sjouwen. Voor het grove schilderwerk was een schilder geregeld en geloof mij maar op mijn bruine ogen dat we daar ontzettend blij mee waren, want dat scheelt toch wel meerdere slokken op meerdere borrels. Met de bovenbuurvrouw hadden we reeds kennisgemaakt en afgelopen week hebben wij ook de naaste buren leren kennen. So far, so good, want allemaal aardige en rustige luitjes. Met wie we ook, tot zeer groot genoegen van de Parisienne, kennis hebben gemaakt zijn Job (misschien is het wel met een P i.p.v. een B, maar ach who cares) & Mees.

Job & Mees zijn de poezen/katten van de buren en die 2 vinden het maar wat leuk om gewoon even binnen te komen vallen, de woning te inspecteren en in het geval van Mees gewoon ongevraagd lekker de kamerstoel toe te eigenen. Zet je hem daarna weer op het balkon, dan is meneer gepikeerd en laat dat merken door een miauw en door demonstratief voor de gesloten schuifpui te gaan zitten. De Parisienne is opgegroeid met katten en heeft stiekem al jaren de wens om een eigen huisdier aan te schaffen, maar door een tekort aan ruimte en tijd is het tot nu toe bij dromen gebleven. Nu hebben we gratis 2 katten, die zo af en toe gezellig komen buurten en je hoeft ze niet eens te verzorgen/voeden. De woning bevalt zeer goed, de buurt idem dito en onze nieuwe harige vrienden maken het plaatje helemaal compleet. 'Chacun prend son plaisir ou il le trouve'.

De Parisienne - Jonge blondine

Gisteren melde ik de Parisienne dat alles qua de aankoop van onze nieuwe woning in kannen & kruiken was en dat we konden gaan tekenen. De afspraak bij onze financieel adviseur was reeds gemaakt en vandaag stapten wij met een goed gevoel de trein in richting West-Friesland, eindhalte Heerhugowaard. Niet ver van deze plaats zullen de Parisienne en ik begin 2018 een nieuw hoofdstuk gaan starten in ons levensboek en daar kijken we vol verlangen naar uit. Zittende in de trein melde de Parisienne dat ze zich ook daar zou gaan inschrijven bij de woningbouw, want je weet natuurlijk maar nooit qua de toekomst. 'Voor je het weet loop je tegen zo'n jong blond ding op en ben je gevlogen'. Snapte er niks van, want ik val helemaal niet op blond. Ik staarde naar rechts waar mijn fiets stond, want die ging mee ter voorbereiding op mijn nieuwe baan aldaar. Even een maandje of 2 het stuk station - werk fietsen en daarna gewoon vanaf onze nieuwe stek. 'Oh ja en die akte qua overlijdensrisico, wanneer ging die ook alweer in', hoorde ik haar zeggen. Ja de toon was op scherp gezet qua verhuizen en ik ben er niet meer geheel zeker van of de glinstering in de ogen van de Parisienne te maken hebben met onze nieuwe woning of juist met een op handen zijnde "crime passionnel". Ach de tijd zal het leren. Toch kijk ik er nog steeds naar uit om samen met mijn Parisienne straks richting rustigere oorden te verkassen en samen met een heerlijk gevoel de lente tegemoet te lopen. Misschien komen we tijdens een romantische lentewandeling wel een mooie jonge blondine tegen en groet ik haar een vriendelijk bonjour.

De Parisienne - Duizend Eilanden

Nog even en dan zal de Parisienne haar Amsterdam aan de Seine verruilen voor het landelijke nabij het rijk der duizend eilanden. Opzoek naar rust, groen, golven, bos en het zand van de Noord-Hollandse stranden tussen de tenen. Nimmer is de stad echt een deel van haar geworden en immer was daar het verlangen naar mooie landschappen en een kalme omgeving. Diverse gebeurtenissen zorgden voor een versnelling in de keuze om te verkassen en nu is er sprake van een positieve ongeduld in het hart van de Parisienne. Nog even en dan is het tekenen, sleutel aannemen en na een paar kleine aanpassingen, enkel nog een kwestie van onze intrek nemen in ons nieuwe stulpje en genieten. Niet lang daarna zal het voorjaar aanbreken en hoopt de Parisienne weer vriendschap te sluiten met de zon. Mooie avonden op het balkon, warme dagen lang luieren aan de plas, strand of in het nabijgelegen recreatiepark. Samen de omgeving verkennen met een mand vol lekkernijen, want daar waar de warmte ons welkom heet, zullen wij stoppen en genieten. De Parisienne is vol van mooie gedachten en ik geniet door deel te maken van die liefdevolle gedachten. Dag 2017, nimmer heb je ons kunnen bekoren. Wel heb je ons die extra zet gegeven om te verkassen en daarvoor dank. Goedemorgen 2018, de Parisienne is onderweg en zal je vol van warm zonlicht begroeten. À plus tard. 

Gifbeker

De gifbeker lijkt zijn bodem te hebben verloren.
Tracht hem al dagen, weken, maanden leeg te drinken.
Wanneer ik de laatste druppel lijkt te naderen vermenigvuldigt dat loeder zich tot een nieuwe liter van vloeibaar gif.

De gifbeker moet leeg is het gevoel dat mij dagelijks bekruipt.
Chaos in mijn kop, uitslag & jeuk op de huid en rust lijkt zich niet zomaar te laten vangen.
Ben trouwens ook gewoon veel te moe om er nog achteraan te rennen.

De gifbeker is geen beker met een oor voor houvast.
Je moet hem vasthouden met beide handen en dan blijkt die hufter nog gloeiend heet te zijn ook.
Ik tracht hem los te laten vol van hoop dat hij versplintert tot duizend waardeloze stukjes.

De gifbeker nam de regie al vroeg op zich dit jaar en lijkt deze nog niet uit handen te willen geven.
Ik ben moe, kapot, voel mij beroerd en veel te vaak ook boos & onmachtig.
Daarnaast heerst er verdriet, na pijnlijk te zijn geraakt door een vorm van verraad en onwil, welke ik niet had zien aankomen.

De gifbeker van 2017, hij zal niet winnen.
Hem leegdrinken is wat ik zal doen om hem daarna te vermorzelen.
In 2018 zal hij vervagen tot een schimmige herinnering.
In mijn handen zal dan de Cup van een ware winnaar verrijzen, welke ik met liefde zal blijven bijvullen.

Wave

The day you're gone I'll drift
Step on my board and stare over water
Like a kite waits for it's wind
I'll wait for my private wave

In this world we wake up and go to sleep
Not knowing what or who will bite us today
Unsure of what will hit us in the face
Creeps, rats, corrupted humans

The closer they get, the less they smile
A mouth full of teeth is shown
Sharp as knives and ready for the bite
I'm sick of getting bitten

Today you're still here so I'll wait
Your smile keeps me running
Your believe keeps me breathing
Your love is my fuel

I thought of buying a gun
I thought of just jumping down
But I guess better wait for my wave
It will drift me away to no return

The world is a dangerous place
On the water the danger lies beneath
A danger following you to worlds end
But who cares when life has bitten you day in and day out

Fuck life.