Het slaapkamerraam stond al de gehele nacht op een kier en bij ontwaken hoorden wij de vogels buiten zingen dat het een lieve lust was. Ze zongen liedjes over de lente en over hun nieuw te bouwen nestjes. Tja, die moeten ook gebouwd en ingericht worden. Naast mij ontwaakte ook de Parisienne en terwijl er een zonnestraal haar gezicht begroette lachte zij mij een mooie zaterdagochtend toe. Buiten hoorden wij stemmen afkomstig van de sportvelden niet heel ver van ons huis vandaan en ondanks dat wij weten dat het voornamelijk voetbalvelden zijn nam het ons mee naar de stemmen die wij vroeger hoorden, komende vanaf het plaatselijke zwembad. Zon, zwembad, verliefde vogeltjes en aansluitend een heerlijk ontbijt met op de achtergrond de fantastische muziek van Amber Arcades. Mijn Parisienne genoot en dus ik ook, terwijl we spraken over kajakken in het Franse Millau. Het wordt een mooie dag in Amsterdam vol van zon buiten, maar ook in het hoofd. Passe une bonne journée
maandag 7 augustus 2017
De Parisienne - Kajakken in Millau
25-03-2017
Het slaapkamerraam stond al de gehele nacht op een kier en bij ontwaken hoorden wij de vogels buiten zingen dat het een lieve lust was. Ze zongen liedjes over de lente en over hun nieuw te bouwen nestjes. Tja, die moeten ook gebouwd en ingericht worden. Naast mij ontwaakte ook de Parisienne en terwijl er een zonnestraal haar gezicht begroette lachte zij mij een mooie zaterdagochtend toe. Buiten hoorden wij stemmen afkomstig van de sportvelden niet heel ver van ons huis vandaan en ondanks dat wij weten dat het voornamelijk voetbalvelden zijn nam het ons mee naar de stemmen die wij vroeger hoorden, komende vanaf het plaatselijke zwembad. Zon, zwembad, verliefde vogeltjes en aansluitend een heerlijk ontbijt met op de achtergrond de fantastische muziek van Amber Arcades. Mijn Parisienne genoot en dus ik ook, terwijl we spraken over kajakken in het Franse Millau. Het wordt een mooie dag in Amsterdam vol van zon buiten, maar ook in het hoofd. Passe une bonne journée
Het slaapkamerraam stond al de gehele nacht op een kier en bij ontwaken hoorden wij de vogels buiten zingen dat het een lieve lust was. Ze zongen liedjes over de lente en over hun nieuw te bouwen nestjes. Tja, die moeten ook gebouwd en ingericht worden. Naast mij ontwaakte ook de Parisienne en terwijl er een zonnestraal haar gezicht begroette lachte zij mij een mooie zaterdagochtend toe. Buiten hoorden wij stemmen afkomstig van de sportvelden niet heel ver van ons huis vandaan en ondanks dat wij weten dat het voornamelijk voetbalvelden zijn nam het ons mee naar de stemmen die wij vroeger hoorden, komende vanaf het plaatselijke zwembad. Zon, zwembad, verliefde vogeltjes en aansluitend een heerlijk ontbijt met op de achtergrond de fantastische muziek van Amber Arcades. Mijn Parisienne genoot en dus ik ook, terwijl we spraken over kajakken in het Franse Millau. Het wordt een mooie dag in Amsterdam vol van zon buiten, maar ook in het hoofd. Passe une bonne journée
De Parisienne - Langs de Amsterdamse Seine
23-09-2016
Parisienne? Maar je bent toch helemaal geen Parisienne, maar juist Slowaakse. Ze gooide haar lange haar wild om het hoofd en liet het in een mooie vorm van slordigheid hangen over haar schouders. Ze trok een denim jasje aan en keek me aan met een blik van 'nou vanavond ben ik een Parisienne'. We stapten op de fiets en reden langs de Amstel richting het centrum van Amsterdam. Bekeek haar nog eens goed en bedacht me dat het ook best de Seine had kunnen zijn aan onze linkerzijde terwijl we naar het centrum van Parijs fietsten. Qui, gisteren was je een Parisienne.
Parisienne? Maar je bent toch helemaal geen Parisienne, maar juist Slowaakse. Ze gooide haar lange haar wild om het hoofd en liet het in een mooie vorm van slordigheid hangen over haar schouders. Ze trok een denim jasje aan en keek me aan met een blik van 'nou vanavond ben ik een Parisienne'. We stapten op de fiets en reden langs de Amstel richting het centrum van Amsterdam. Bekeek haar nog eens goed en bedacht me dat het ook best de Seine had kunnen zijn aan onze linkerzijde terwijl we naar het centrum van Parijs fietsten. Qui, gisteren was je een Parisienne.
vrijdag 4 augustus 2017
My Pride
In de afgelopen maanden werd de muziekwereld keihard geraakt door het verlies van 2 muzikale grootheden, die uit "eigen" beweging uit het leven zijn gestapt. Na het vernemen van zo'n nieuwsbericht heeft een ieder zijn mening en oordeel klaar en sommige bieden zelfs het, naar eigen zeggen, beste advies om zelfmoord te voorkomen. Voor een groot deel is dat laatste gewoon klinkklare onzin, want als iemand besloten heeft uit de rollercoaster des levens te stappen, dan zal hij of zij hier vroeg of laat in slagen. Daar kun je dus gewoon geen sodemieter aan doen. Morgen is het weer tijd voor de jaarlijkse botenparade van de Amsterdamse Gaypride en dit jaar is het thema van Pride Amsterdam 'This is my Pride'. Er zal de nodige aandacht uitgaan naar de gevoelens waarmee de LHBTI-community worstelt en tevens zal er bij stil worden gestaan dat het aantal zelfmoordpogingen onder genoemde community viereneenhalf keer zo hoog ligt dan onder heteroseksuelen. Jaren geleden vocht mijn jongste broertje een zware strijd met zijn gevoelens, want het uit de kast komen is misschien een grote stap, maar hoe groot zullen de verdere gevolgen zijn. Wie zal hem nog aankijken. Wie zal nog met hem bevriend willen blijven. Wie durft nog met hem in het openbaar te worden gespot en zeker niet onbelangrijk, hoe zal de eigen familie reageren op zijn "coming out". Voor je het weet slaan ze die "kastdeur" gewoon keihard weer dicht met de boodschap even normaal te doen er weer uit te komen als het weer op orde is in de bovenkamer. Het liep voor hem even anders, want voor ons was het geen verassing en gingen we al snel weer over tot de orde van de dag. Hij is zoals hij is en zo is hij welkom. Voor een buitenstaander zitten er namelijk ook veel pluspunten aan, want ga eens een dag op stap met een stelletje "valse" nichten. Man je pist gewoon geregeld in je panty van het lachen. Never a dull moment. Maar terug naar de worsteling, want ook bij mijn broertje was de stap naar de andere zijde op een gegeven moment dichtbij en dat proces ging redelijk aan ons voorbij. Tuurlijk bespeurden wij een verdriet en wisten wij dat hij het niet altijd makkelijk had op school (zeker niet na de verhuizing naar Gelderland), maar dat het zover was dat hij er klaar mee was, nee dat had ik niet opgemerkt. Het is dus zeker niet makkelijk om zelfmoordgevoelens te herkennen bij een ander en laat staan dat je er zelf mee naar buiten komt, wanneer je demonen je niet met rust laten.
Zelf heb ik geen moeite om over mijn gevoelens te praten en gelukkig heb ik al jaren een prachtige engel aan mijn zijde die ook nog eens beschikt over een ontzettende hoeveelheid engelengeduld. Al zo'n 12jr is zij mijn steun en toeverlaat en heeft ze duidelijk laten zien hoe sterk ze is. Ook weet zij als een van de weinigen dat ik regelmatig in gevecht ben met mijn eigen demonen. Dit weet zij omdat ik er over praat of doordat ik een bepaalde houding aanneem (verdrietig, boos, verward, afwezig). Als tiener was ik eigenlijk al klaar met de wereld en dit leven. Zoveel haat, verdriet, armoede, oorlog en afgunst op tv, in de kranten of gewoon in je eigen nabijheid. Van kinds af aan trek ik mij dit aan en daarin is weinig veranderd door de jaren heen. Nimmer was ik de kleinste, maar ook nimmer was ik diegene die zocht naar het gevecht. Zag ik dat het meerdere personen tegen 1 betrof, ja dan sprong ik ertussen. Ik moet gewoon niks hebben van lafheid. Maar een vechter op het fysieke vlak? Nee dat was en ben ik niet. Net als zovelen is er ook door mij verlies geleden door de jaren heen. Familieleden of vrienden die veel te vroeg ons verlieten, maar ook verlies o.b.v. verhuizing en dus het achterlaten van een bekende en vertrouwde omgeving. Had je net weer iets nieuws opgebouwd stond die verdomde verhuiswagen weer voor de door. De laatste jaren zijn helaas ook niet mijn beste jaren. Lichamelijke klachten volgen elkaar op en uiteindelijk zit het meeste gewoon tussen de oren, want ook op dat vlak laten de demonen je niet met rust. Maar ondanks wat tegenslagen en een gekwelde geest is een blik in die glinsterende ogen van mijn eigen engel vaak alweer voldoende om toch een nieuwe stap voorwaarts te zetten. Mijn eigen oplader, wanneer de batterij leeg dreigt te raken. Ze luistert, ze denkt na, ze zoekt naar de oorzaak en oplossing of ze slaat haar kleine arm(en) om mij heen en vraagt dan verder niks. Ik moet ook veel meer naar haar gaan luisteren is wat ik dan besef en probeer dat dan ook zoveel mogelijk te doen. Helaas faal ik hier nog wel eens in, want door de jaren heen ben ik toch best wel een einzelgänger geworden. Ik sluit me op momenten af. Ik negeer mensen. Ach over het algemeen heb ik gewoon een pleuris hekel aan mensen (geef mij maar een hond) en een nog grotere hekel aan wat die mensen doen met hun leven, dat van anderen en de wereld zelf. Zo'n 5 dagen per week stap ik in de trein naar mijn werk en tja zolang ik instap is het goed. Maar ja ...
Is dit een schreeuw om hulp? Nee, want die heb ik zat en heel dichtbij. Ik wil er namelijk nog lange tijd zijn voor mijn vrouwtje, ik wil mijn nichtje en neefje zien opgroeien, ik wil meemaken dat mijn jongste broertje eindelijk zijn nicht op het witte paard vind of desnoods geadopteerd word door Mevr. Streisand. Ik wil nog een keer een grizzly beer tegenkomen met een vers gevangen zalm in zijn klauwen en hem dan ik zijn klokkenspel schoppen en de vis jatten. Ik wil nog een keer met mijn vrouwtje dansen op een vulkaan, terwijl Huub van der Lubbe het bijbehorende lied zingt en ach mocht Huub geen tijd hebben, dan gewoon een wals aan de waterlijn met Bløf op de achtergrond. Het zal mij nimmer volledig helen en ik zal ondertussen de nodige "veldslagen" blijven voeren met mijn demonen, maar zolang zij die ik lief heb er zijn zal ik nog wel even blijven.
You're My Pride.
Zelf heb ik geen moeite om over mijn gevoelens te praten en gelukkig heb ik al jaren een prachtige engel aan mijn zijde die ook nog eens beschikt over een ontzettende hoeveelheid engelengeduld. Al zo'n 12jr is zij mijn steun en toeverlaat en heeft ze duidelijk laten zien hoe sterk ze is. Ook weet zij als een van de weinigen dat ik regelmatig in gevecht ben met mijn eigen demonen. Dit weet zij omdat ik er over praat of doordat ik een bepaalde houding aanneem (verdrietig, boos, verward, afwezig). Als tiener was ik eigenlijk al klaar met de wereld en dit leven. Zoveel haat, verdriet, armoede, oorlog en afgunst op tv, in de kranten of gewoon in je eigen nabijheid. Van kinds af aan trek ik mij dit aan en daarin is weinig veranderd door de jaren heen. Nimmer was ik de kleinste, maar ook nimmer was ik diegene die zocht naar het gevecht. Zag ik dat het meerdere personen tegen 1 betrof, ja dan sprong ik ertussen. Ik moet gewoon niks hebben van lafheid. Maar een vechter op het fysieke vlak? Nee dat was en ben ik niet. Net als zovelen is er ook door mij verlies geleden door de jaren heen. Familieleden of vrienden die veel te vroeg ons verlieten, maar ook verlies o.b.v. verhuizing en dus het achterlaten van een bekende en vertrouwde omgeving. Had je net weer iets nieuws opgebouwd stond die verdomde verhuiswagen weer voor de door. De laatste jaren zijn helaas ook niet mijn beste jaren. Lichamelijke klachten volgen elkaar op en uiteindelijk zit het meeste gewoon tussen de oren, want ook op dat vlak laten de demonen je niet met rust. Maar ondanks wat tegenslagen en een gekwelde geest is een blik in die glinsterende ogen van mijn eigen engel vaak alweer voldoende om toch een nieuwe stap voorwaarts te zetten. Mijn eigen oplader, wanneer de batterij leeg dreigt te raken. Ze luistert, ze denkt na, ze zoekt naar de oorzaak en oplossing of ze slaat haar kleine arm(en) om mij heen en vraagt dan verder niks. Ik moet ook veel meer naar haar gaan luisteren is wat ik dan besef en probeer dat dan ook zoveel mogelijk te doen. Helaas faal ik hier nog wel eens in, want door de jaren heen ben ik toch best wel een einzelgänger geworden. Ik sluit me op momenten af. Ik negeer mensen. Ach over het algemeen heb ik gewoon een pleuris hekel aan mensen (geef mij maar een hond) en een nog grotere hekel aan wat die mensen doen met hun leven, dat van anderen en de wereld zelf. Zo'n 5 dagen per week stap ik in de trein naar mijn werk en tja zolang ik instap is het goed. Maar ja ...
Is dit een schreeuw om hulp? Nee, want die heb ik zat en heel dichtbij. Ik wil er namelijk nog lange tijd zijn voor mijn vrouwtje, ik wil mijn nichtje en neefje zien opgroeien, ik wil meemaken dat mijn jongste broertje eindelijk zijn nicht op het witte paard vind of desnoods geadopteerd word door Mevr. Streisand. Ik wil nog een keer een grizzly beer tegenkomen met een vers gevangen zalm in zijn klauwen en hem dan ik zijn klokkenspel schoppen en de vis jatten. Ik wil nog een keer met mijn vrouwtje dansen op een vulkaan, terwijl Huub van der Lubbe het bijbehorende lied zingt en ach mocht Huub geen tijd hebben, dan gewoon een wals aan de waterlijn met Bløf op de achtergrond. Het zal mij nimmer volledig helen en ik zal ondertussen de nodige "veldslagen" blijven voeren met mijn demonen, maar zolang zij die ik lief heb er zijn zal ik nog wel even blijven.
You're My Pride.
vrijdag 27 januari 2017
Vondelpark barbeknoeiers
Aan alle Vondelpark barbeknoeiers,
Er is iets aan de hand met ons park. Hoe komt het toch dat we als stad zo bezig zijn met het milieu, maar sommige parkbezoekers zich zo armzalig gedragen. Bezoekers die in toenemende mate de troep in ons park aan het veroorzaken zijn. Die bereid zijn om alles waar de mensen van de stadsreiniging zo hard voor gewerkt hebben vuil te maken. Dat laten we toch niet gebeuren.
Er is iets aan de hand met ons park. Hoe komt het toch dat we als stad zo bezig zijn met het milieu, maar sommige parkbezoekers zich zo armzalig gedragen. Bezoekers die in toenemende mate de troep in ons park aan het veroorzaken zijn. Die bereid zijn om alles waar de mensen van de stadsreiniging zo hard voor gewerkt hebben vuil te maken. Dat laten we toch niet gebeuren.
Verreweg de meesten van ons zijn van goede wil. De schone
en milieubewuste meerderheid. We hebben het beste met ons park voor. We werken
hard, houden het schoon en vinden het Vondelpark best een gaaf park. Maar we
maken ons wel grote zorgen over hoe we met het Vondelpark omgaan. Soms lijkt
het wel alsof niemand meer normaal kan BBQ 'n.
U herkent het vast wel. Mensen die zich steeds asocialer
lijken te gedragen. In het verkeer, in het openbaar vervoer, op straat en
vooral in het Vondelpark. Die van mening zijn dat ze altijd maar overal de BBQ
mogen aansteken. Die afval in het park achterlaten. Die controleurs bespugen.
Of die in groepjes rondhangen en mensen treiteren, bedreigen of zelfs mishandelen.
Niet normaal.
We voelen een groeiend ongemak wanneer mensen ons
Vondelpark misbruiken om hier de boel te verstieren, terwijl ze juist naar ons park
zijn gekomen om te zonnen, eten en drinken. Mensen die zich niet willen aanpassen,
afgeven op onze gewoontes en onze waarden afwijzen. Het zijn homo’s, Hetero’s, vrouwen in korte rokjes, of gewone parkbezoekers.
Ik begrijp heel goed dat er Amsterdammers zijn die denken: als je ons park zo
fundamenteel verneukt, heb ik liever dat je weggaat. Dat gevoel heb ik namelijk
ook. Doe normaal of blijf weg uit het Vondelpark en BBQ lekker thuis.
Dit gedrag mogen we nooit normaal vinden in ons Park. De
oplossing is niet om dan maar groepen mensen over één kam te scheren, uit te
schelden of hele groepen simpelweg het Vondelpark uit te zetten. Zo bouwen we
toch geen BBQ-samenleving met elkaar? De oplossing is vooral een mentaliteits-
& milieukwestie. We zullen glashelder moeten blijven maken wat normaal is
en wat niet normaal is in dit park. We zullen onze Vondelpark actief moeten
verdedigen als zij het niet schoon achterlaten.
In het Vondelpark is het namelijk normaal dat je elkaar een
handje helpt en schoon achterlaat. Het is normaal dat je van controleurs
afblijft. Dat je milieuregels respecteert en mensen niet sart met jou afval. Het
is normaal dat je lege flessen weggooit of inlevert voor statiegeld en het
beste van het park probeert te maken. Elkaar gewoon even helpen als je BBQ
buren wat meer afval hebben dus de helpende hand uitsteken naar een ander met
zware vuilniszakken. Het is normaal dat je je inzet en niet wegloopt voor die
troep. Dat je fatsoenlijk met elkaar geniet van de BBQ . In plaats van troep te
creëren enkel omdat je te dronken, moe of gehaast bent om het op te ruimen.
De komende tijd is
bepalend voor de koers van ons Vondelpark. Er ligt slechts één vraag voor: wat
voor park willen wij zien?
Laten we ervoor strijden dat we ons thuis blijven voelen
in ons mooie park. Laten we duidelijk blijven maken wat hier normaal is en wat
niet. Ik weet zeker dat we dit voor elkaar gaan krijgen. Dat we alles wat we
met elkaar aan afval veroorzaakt hebben samen ook samen weer opruimen. U, ik,
wij allemaal. Laten we samenwerken om het Vondelpark nóg schoner te houden.
Want echt, we hebben een ontzettend gaaf park. Ik zou nergens zo’n troep willen
achterlaten. U wel?
Groet,
Ruud Besselingzaterdag 7 januari 2017
Bloemkool-Blog
Wat een weekje was het weer luitjes. 2016 nog vers in het geheugen en 2017 nog geen 7 dagen oud. Terreur blijft de wereld angst aanjagen, de Toppers zullen ook dit jaar weer optreden (komt eigenlijk neer op hetzelfde als terreur), Donald Trump twitterd er nog lekker op los en de kans is dan ook groot dat de volgende State of the Union enkel via Twitter te volgen zal zijn.
Volgens de Telegraaf hebben we anno 2017 te maken met een ware #Asielplaag. Sluit deuren en ramen, zorg dat ze je niet aanraken en geef ze vooral niet te eten. We zijn nog hard opzoek naar een werkend verdelgingsmiddel. Ook is er een zogeheten #Asielhopper gesignaleerd, maar of dit nou een ronddolende asielzoeker betreft of iemand die asielzoekers bespringt (hopt) is mij nog niet duidelijk.
Volgens de Koninklijke Horeca Nederland is de tosti de hamburger van deze tijd. Je kunt het zo gek niet meer bedenken of er bestaat tegenwoordig wel een tosti variant van. Kijk er niet gek van op als mensen je schaapachtig aankijken wanneer je een tosti kaas, tosti ham-kaas of Hawaï besteld, want dan ben je namelijk echt niet meer van deze tijd. Je besteld nu gewoon een tosti quinoa op speltbrood met een huisgemaakte avocado chutney. Voor overige varianten verwijs ik je graag door naar de online aanwezige Tosti-vlogger. Er gaat een wereld voor je open, of beter gezegd een tosti ijzer. Het was trouwens niemand minder dan Dolf Jansen die mij op de Tosti-vlogger wees. Dolf zelf noemt zich liever een Hutspot-ouwehoer, waarop ik besloot om mij dan maar om te dopen in de Bloemkool-blogger. In de omgeving waarin ik opgroeide is de bloemkool niet weg te denken. Landerijen vol, aanhangers achter de tractor volgeladen met bloemkolen, het kwam allemaal voorbij. De bloemkool, zo geliefd en gewaardeerd dat er zelfs een heus loflied getiteld #BloemkoolToid voor is geschreven door de in West-Friesland wereldberoemde band #LosOnderdikos. Ik zal op mijn beurt de komende tijd een aantal heerlijke bloemkool gerechten delen online en waar passend met een smakelijk bijpassend groentesausje. Ja Dolf, zal mijn best doen je gek te maken.
Sprak trouwens afgelopen week een vluchteling uit Allepo en die vroeg mij in het Allepoaans hoe wij Nederlanders kijken naar en denken over de situatie in zijn thuisland (of wat er nog van over is), waarop ik hem helaas moest melden dat het nieuwe seizoen van Wie is de Mol op punt van beginnen staat en wij ons echt wel even ergens anders druk over maken de komende tijd. Hij keek mij niet begrijpend aan, zei nog iets over een heuse plaag en hopte weer vluchtig verder.
Nederland oh Nederland, wat een landje ben je ook. Er valt hier in 24-uur net zoveel sneeuw als in 7 dagen in de Alpen. We besteden aandacht aan een ware Utopia-hopper, getatoeëerde initialen op de vingers van dat Hazes mens en haar glijer. Het wordt ook het jaar van Raffie die zijn voetbalcarriere met de dag verder ziet inzakken en toch met een enkel hoogtepunt zijn nieuwe vlam zwanger wist te nokken. Oftewel, beide carrières qua sport in een hete nacht de ijskast in gesodemieterd.
Het is nu zaterdag 7 januari, we zijn pas een week onderweg in het nieuwe jaar en ik geniet alweer volop. Was best een beetje bang dat 2016 niet overtroffen kon worden, maar we zijn al hard op weg. Ik zet mijn geld alvast op Keith Richards, Paul McCartney, Willy Nelson, Bruce Springsteen en Adele. Die laatste is meer hoop dan gedachte, want ik word nog liever een weekend opgesloten in een hondenkennel, dan dat ik naar een album van haar moet luisteren.
Ga mij nu maar eens opfrissen en glijdend over de ijzel een bloemkool kopen. Je moet toch wat. Hartelijk weekend allemaal.
maandag 2 januari 2017
Handen thuis
Mag het nog? Ja het mag nog t/m 06-01-2017 (Drie Koningen), dus bij deze de beste wensen. Behalve dan aan die laffe hond die het nodig vond om in een overvolle kroeg mijn vrouwtje te betasten. Helaas was het zo druk dat zij niet kon achterhalen wie de aanrander was en voor de sfeer en tevens zijn gezondheid was dit misschien maar goed ook. Ze is zelf niet de grootste, maar neem van mijn aan dat hij een behoorlijk pak rammel in ontvangst had mogen nemen. Daarna zou het mijn beurt zijn geweest en dan was er dus daadwerkelijk sprake geweest van een direct gevaar voor zijn gezondheid, want de betreffende graftak was 2017 gestart met minimaal 1 week AMC o.b.v. vloeibaar voedselverzorging.
Persoonlijk ben ik een groot fan van vrouwen, of om maar met de beroemde woorden van Hans de Booij te spreken 'Ik hou van alle vrouwen, mijn hart is veel te groot', maar aanraken doe je niet zonder toestemming en zeker niet op plaatsen waar je absoluut niets te zoeken hebt.
Maar blijkbaar zijn er dus nog steeds van die lulletjes die hier dus anders overdenken en mogelijk door de inname van de nodige alcohol (of andere genotsmiddelen) zich bevrijdt voelen van enige geremdheid of respect voor de vrouwelijke medemens.
Afgelopen jaar is er het nodige besproken binnen de Amsterdamse gemeenteraad m.b.t. zogeheten 'straatintimidatie', maar hier ging het dan voornamelijk om naroepen, fluiten en/of kwetsende seksistische opmerkingen en dus niet om handtastelijkheden. Nou is het natuurlijk verre van leuk om bepaalde termen naar het hoofd te krijgen en mogelijk in bepaalde gevallen ook beangstigend, maar te worden betast overtreft dit toch zeker. Helaas leven we nog steeds in een land waarin veel te weinig aandacht wordt besteedt aan dit soort zaken en dat is ronduit treurig te noemen. Soms hoor je dat iemand veroordeeld is vanwege ongewenste intimiteiten, maar dan betreft het toch veelal een geldboete of taakstraf, terwijl een tijdelijke opsluiting plus zeer hoge boete een beter alternatief zijn. Helpt dat achteraf niet dan zijn lijfstraffen een volgende stap. Eens kijken hoe de betreffende dader er over denkt na een goed pak slaag met de lange lat op de handen. Mocht justitie geen geschikte "beul" kunnen vinden, dan biedt ik bij deze graag mijn diensten aan.
Wat betreft de situatie thuis kan ik melden dat deze zeer rustig is ondanks bovenstaande gebeurtenis, maar wel is er een paar keer over gesproken. Het heeft haar dus niet geheel losgelaten en dat is meer dan begrijpelijk. Een volgende keer dat wij (of zij met anderen) in een uitgaansgelegenheid aanwezig zijn hoeft een kleine aanraking al voldoende aanleiding te zijn om escaleren. Mogelijk dat het dan enkel iemand betreft die door de drukte tegen haar aanloopt, maar toch en dat allemaal veroorzaakt door zo'n klojo die zijn vieze tentakels niet thuis kon houden tijdens oud & nieuw.
Gelukkig heb ik dus een partner met een ijzersterk karakter en is ze er de persoon niet naar om zich er door uit het veld te laten slaan, maar voor je het weet heb je te maken met angst en trauma's bij het betreffende slachtoffer. Kans is groot dat we nooit zullen weten wie de betreffende smeerlap was, maar een volgende (al hoop ik daadwerkelijk dat het nooit meer zal gebeuren) kan er vanuit gaan dat ik ook handtastelijk zal worden. Want enkel omdat je gewoon te lelijk, dom, simpel of zielig bent om aandacht te krijgen van een leuke dame, geeft je nog niet het recht om de mijne of die van een ander te betasten.
Ps: Mocht het tevens je bedoeling zijn geweest om onze leuke avond te vergallen, dan ben je hier zeker niet in geslaagd. We hebben voornamelijk veel gedronken, gegeten, gelachen, gezongen, gedanst en geproost met mensen die wel goede voornemens toonden.
Persoonlijk ben ik een groot fan van vrouwen, of om maar met de beroemde woorden van Hans de Booij te spreken 'Ik hou van alle vrouwen, mijn hart is veel te groot', maar aanraken doe je niet zonder toestemming en zeker niet op plaatsen waar je absoluut niets te zoeken hebt.
Maar blijkbaar zijn er dus nog steeds van die lulletjes die hier dus anders overdenken en mogelijk door de inname van de nodige alcohol (of andere genotsmiddelen) zich bevrijdt voelen van enige geremdheid of respect voor de vrouwelijke medemens.
Afgelopen jaar is er het nodige besproken binnen de Amsterdamse gemeenteraad m.b.t. zogeheten 'straatintimidatie', maar hier ging het dan voornamelijk om naroepen, fluiten en/of kwetsende seksistische opmerkingen en dus niet om handtastelijkheden. Nou is het natuurlijk verre van leuk om bepaalde termen naar het hoofd te krijgen en mogelijk in bepaalde gevallen ook beangstigend, maar te worden betast overtreft dit toch zeker. Helaas leven we nog steeds in een land waarin veel te weinig aandacht wordt besteedt aan dit soort zaken en dat is ronduit treurig te noemen. Soms hoor je dat iemand veroordeeld is vanwege ongewenste intimiteiten, maar dan betreft het toch veelal een geldboete of taakstraf, terwijl een tijdelijke opsluiting plus zeer hoge boete een beter alternatief zijn. Helpt dat achteraf niet dan zijn lijfstraffen een volgende stap. Eens kijken hoe de betreffende dader er over denkt na een goed pak slaag met de lange lat op de handen. Mocht justitie geen geschikte "beul" kunnen vinden, dan biedt ik bij deze graag mijn diensten aan.
Wat betreft de situatie thuis kan ik melden dat deze zeer rustig is ondanks bovenstaande gebeurtenis, maar wel is er een paar keer over gesproken. Het heeft haar dus niet geheel losgelaten en dat is meer dan begrijpelijk. Een volgende keer dat wij (of zij met anderen) in een uitgaansgelegenheid aanwezig zijn hoeft een kleine aanraking al voldoende aanleiding te zijn om escaleren. Mogelijk dat het dan enkel iemand betreft die door de drukte tegen haar aanloopt, maar toch en dat allemaal veroorzaakt door zo'n klojo die zijn vieze tentakels niet thuis kon houden tijdens oud & nieuw.
Gelukkig heb ik dus een partner met een ijzersterk karakter en is ze er de persoon niet naar om zich er door uit het veld te laten slaan, maar voor je het weet heb je te maken met angst en trauma's bij het betreffende slachtoffer. Kans is groot dat we nooit zullen weten wie de betreffende smeerlap was, maar een volgende (al hoop ik daadwerkelijk dat het nooit meer zal gebeuren) kan er vanuit gaan dat ik ook handtastelijk zal worden. Want enkel omdat je gewoon te lelijk, dom, simpel of zielig bent om aandacht te krijgen van een leuke dame, geeft je nog niet het recht om de mijne of die van een ander te betasten.
Ps: Mocht het tevens je bedoeling zijn geweest om onze leuke avond te vergallen, dan ben je hier zeker niet in geslaagd. We hebben voornamelijk veel gedronken, gegeten, gelachen, gezongen, gedanst en geproost met mensen die wel goede voornemens toonden.
zondag 6 maart 2016
Pindakaas
Ik ben nooit de kleinste geweest van mijn generatiegenoten, al niet op de lagere school, tijdens de puberteit en ook niet daarna. Het zit gewoon in de genen, maar misschien, heel misschien heeft ook het nuttigen van vele boterhammen met pindakaas er invloed op gehad.
Pindakaas, dat heerlijke geoliede smeersel, ik eet het al zolang ik mij het kan herinneren en nog altijd kan een heerlijke verse snee wit brood met daarop een dikke laag boter en zeker niet minder dikke laag pindakaas mij voor een bepaald moment in culinaire vorm van extase brengen.
Er zijn ook mensen, ja ik ken er persoonlijk een paar, die pindakaas zonder enige toevoeging van boter op hun boterham smeren. Ik ben daar geen fan van, want hoe gek ik ook op pindakaas ben, de behoefte om mijn gehemelte onder te kladden heb ik niet.
Al haast een klein decennia woon ik, samen met mijn lieftallige vrouwtje, in Amsterdam en de laatste jaren in Amsterdam Oost wel te verstaan.
Amsterdam Oost, net als veel andere stadsdelen heeft het lange tijd te maken gehad met een deel verpaupering en was er zelfs sprake van bepaalde zogeheten 'No Go Area's'. Ook de Amsterdamse Czaar Peterstraat was een straat waar je, tenzij je er woonde, niks te zoeken had, maar anno 2016 is de Czaar Peterstraat, door internetters, uitgeroepen tot leukste winkelstraat van Nederland.
Hier vind je geen grote ketens, geen onverzorgde buurtwinkels, maar leuke hippe trendy ondernemers met een al net zo'n hip en trendy product, waar de consument van deze tijd behoefte aan heeft. Tenminste als je de trends mag geloven en niet oververmoeid raak van hipsters met hipsterconcepten.
Een van de nieuwe trekpleisters aan de Czaar Peterstraat zal de nog te openen De Pindakaaswinkel moeten worden.
Het is dus weer eens wat anders, want tot op heden is het haast niet meer mogelijk om een Nutellawinkel of zoveelste burgerbar te ontwijken. 2016 moet dus het jaar van de pindakaas gaan worden en ik, als groot pindakaas fanaat, ben erg benieuwd wat dit ons gaat brengen.
Als kind was ik, net als veel anderen, al redelijk creatief met pindakaas, want ook zo lekker was het toevoegen van hagelslag, vlokken of een laag jam. Een andere optie was en is het besmeren van een rijstwafel met pindakaas en heb je een feestje dan keer je gewoon een pot pindakaas om in een steelpan, beetje kruiden, water en ketjap erbij, om zodoende een heerlijke satésaus te maken.
Voor de nog te openen 'De Pindakaaswinkel' staan naar mijn weten combinaties met o.a. rozijn-venkel, kokos, zeezout-karamel & honing-walnoot op het menu.
Zoals gezegd ben ik benieuwd, maar ook wel een beetje angstig, want mocht het een trend worden, dan bestaat dus de kans dat de allerkleinsten straks opgroeien zonder de daadwerkelijke smaaksensatie van ouderwetse pindakaas te beleven.
Pindakaas zou naar mijn mening een plek moeten krijgen op de werelderfgoedlijst, want je hebt nog eerder kans dat die geëmigreerde oom of tante aan de andere kant van de wereld je vraagt om een pot pindakaas op te sturen, dan een zak geld. Tja, wie is er niet groot mee geworden.
Laatst zag ik een reclame voorbijkomen waarin een jongetje een pot chocoladepasta voorziet van een meisjesnaam en haar hiermee verrast. Een teder kusje op de wang is zijn winst.
Dit zou je als normaal denkend mens nimmer en nooit doen met een pot pindakaas, want die deel je misschien, maar weggeven voor een kusje. Echt niet, al kreeg je er een nacht vol heerlijke passie voor terug. Natuurlijk zou je de pindakaas wel kunnen gebruiken tijdens een nacht vol passie, maar dat is weer een heel ander onderwerp.
Pindakaas oh pindakaas, naast mijn ouders heb je mede zorg gedragen aan mijn opvoeding en hiervoor ben ik je tot op de dag van vandaag dankbaar. Nog even en dan ga ik controleren of je eervol wordt geserveerd bij mij in Amsterdam Oost. Ik ben benieuwd Michiel Vos.
Een groet,
Ruud
* foto van Salusi.nl
Pindakaas, dat heerlijke geoliede smeersel, ik eet het al zolang ik mij het kan herinneren en nog altijd kan een heerlijke verse snee wit brood met daarop een dikke laag boter en zeker niet minder dikke laag pindakaas mij voor een bepaald moment in culinaire vorm van extase brengen.
Er zijn ook mensen, ja ik ken er persoonlijk een paar, die pindakaas zonder enige toevoeging van boter op hun boterham smeren. Ik ben daar geen fan van, want hoe gek ik ook op pindakaas ben, de behoefte om mijn gehemelte onder te kladden heb ik niet.
Al haast een klein decennia woon ik, samen met mijn lieftallige vrouwtje, in Amsterdam en de laatste jaren in Amsterdam Oost wel te verstaan.
Amsterdam Oost, net als veel andere stadsdelen heeft het lange tijd te maken gehad met een deel verpaupering en was er zelfs sprake van bepaalde zogeheten 'No Go Area's'. Ook de Amsterdamse Czaar Peterstraat was een straat waar je, tenzij je er woonde, niks te zoeken had, maar anno 2016 is de Czaar Peterstraat, door internetters, uitgeroepen tot leukste winkelstraat van Nederland.
Hier vind je geen grote ketens, geen onverzorgde buurtwinkels, maar leuke hippe trendy ondernemers met een al net zo'n hip en trendy product, waar de consument van deze tijd behoefte aan heeft. Tenminste als je de trends mag geloven en niet oververmoeid raak van hipsters met hipsterconcepten.
Een van de nieuwe trekpleisters aan de Czaar Peterstraat zal de nog te openen De Pindakaaswinkel moeten worden.
Het is dus weer eens wat anders, want tot op heden is het haast niet meer mogelijk om een Nutellawinkel of zoveelste burgerbar te ontwijken. 2016 moet dus het jaar van de pindakaas gaan worden en ik, als groot pindakaas fanaat, ben erg benieuwd wat dit ons gaat brengen.
Als kind was ik, net als veel anderen, al redelijk creatief met pindakaas, want ook zo lekker was het toevoegen van hagelslag, vlokken of een laag jam. Een andere optie was en is het besmeren van een rijstwafel met pindakaas en heb je een feestje dan keer je gewoon een pot pindakaas om in een steelpan, beetje kruiden, water en ketjap erbij, om zodoende een heerlijke satésaus te maken.
Voor de nog te openen 'De Pindakaaswinkel' staan naar mijn weten combinaties met o.a. rozijn-venkel, kokos, zeezout-karamel & honing-walnoot op het menu.
Zoals gezegd ben ik benieuwd, maar ook wel een beetje angstig, want mocht het een trend worden, dan bestaat dus de kans dat de allerkleinsten straks opgroeien zonder de daadwerkelijke smaaksensatie van ouderwetse pindakaas te beleven.
Pindakaas zou naar mijn mening een plek moeten krijgen op de werelderfgoedlijst, want je hebt nog eerder kans dat die geëmigreerde oom of tante aan de andere kant van de wereld je vraagt om een pot pindakaas op te sturen, dan een zak geld. Tja, wie is er niet groot mee geworden.
Laatst zag ik een reclame voorbijkomen waarin een jongetje een pot chocoladepasta voorziet van een meisjesnaam en haar hiermee verrast. Een teder kusje op de wang is zijn winst.
Dit zou je als normaal denkend mens nimmer en nooit doen met een pot pindakaas, want die deel je misschien, maar weggeven voor een kusje. Echt niet, al kreeg je er een nacht vol heerlijke passie voor terug. Natuurlijk zou je de pindakaas wel kunnen gebruiken tijdens een nacht vol passie, maar dat is weer een heel ander onderwerp.
Pindakaas oh pindakaas, naast mijn ouders heb je mede zorg gedragen aan mijn opvoeding en hiervoor ben ik je tot op de dag van vandaag dankbaar. Nog even en dan ga ik controleren of je eervol wordt geserveerd bij mij in Amsterdam Oost. Ik ben benieuwd Michiel Vos.
Een groet,
Ruud
* foto van Salusi.nl
Abonneren op:
Posts (Atom)