De Parisienne - Job & Mees

Op 01-03-2018 tekenden de Parisienne en ik ons eerste koopcontract en een dag later begon het klussen, sjouwen, klussen, schelden, boos kijken, even tussendoor knuffelen, snel en ongezond eten, klussen, sjouwen en in mijn geval teveel sigaartjes roken. Spanning, drukte, stress, dromen, idealen, papierwerk en weer verder met klussen en sjouwen. Voor het grove schilderwerk was een schilder geregeld en geloof mij maar op mijn bruine ogen dat we daar ontzettend blij mee waren, want dat scheelt toch wel meerdere slokken op meerdere borrels. Met de bovenbuurvrouw hadden we reeds kennisgemaakt en afgelopen week hebben wij ook de naaste buren leren kennen. So far, so good, want allemaal aardige en rustige luitjes. Met wie we ook, tot zeer groot genoegen van de Parisienne, kennis hebben gemaakt zijn Job (misschien is het wel met een P i.p.v. een B, maar ach who cares) & Mees.

Job & Mees zijn de poezen/katten van de buren en die 2 vinden het maar wat leuk om gewoon even binnen te komen vallen, de woning te inspecteren en in het geval van Mees gewoon ongevraagd lekker de kamerstoel toe te eigenen. Zet je hem daarna weer op het balkon, dan is meneer gepikeerd en laat dat merken door een miauw en door demonstratief voor de gesloten schuifpui te gaan zitten. De Parisienne is opgegroeid met katten en heeft stiekem al jaren de wens om een eigen huisdier aan te schaffen, maar door een tekort aan ruimte en tijd is het tot nu toe bij dromen gebleven. Nu hebben we gratis 2 katten, die zo af en toe gezellig komen buurten en je hoeft ze niet eens te verzorgen/voeden. De woning bevalt zeer goed, de buurt idem dito en onze nieuwe harige vrienden maken het plaatje helemaal compleet. 'Chacun prend son plaisir ou il le trouve'.

De Parisienne - Jonge blondine

Gisteren melde ik de Parisienne dat alles qua de aankoop van onze nieuwe woning in kannen & kruiken was en dat we konden gaan tekenen. De afspraak bij onze financieel adviseur was reeds gemaakt en vandaag stapten wij met een goed gevoel de trein in richting West-Friesland, eindhalte Heerhugowaard. Niet ver van deze plaats zullen de Parisienne en ik begin 2018 een nieuw hoofdstuk gaan starten in ons levensboek en daar kijken we vol verlangen naar uit. Zittende in de trein melde de Parisienne dat ze zich ook daar zou gaan inschrijven bij de woningbouw, want je weet natuurlijk maar nooit qua de toekomst. 'Voor je het weet loop je tegen zo'n jong blond ding op en ben je gevlogen'. Snapte er niks van, want ik val helemaal niet op blond. Ik staarde naar rechts waar mijn fiets stond, want die ging mee ter voorbereiding op mijn nieuwe baan aldaar. Even een maandje of 2 het stuk station - werk fietsen en daarna gewoon vanaf onze nieuwe stek. 'Oh ja en die akte qua overlijdensrisico, wanneer ging die ook alweer in', hoorde ik haar zeggen. Ja de toon was op scherp gezet qua verhuizen en ik ben er niet meer geheel zeker van of de glinstering in de ogen van de Parisienne te maken hebben met onze nieuwe woning of juist met een op handen zijnde "crime passionnel". Ach de tijd zal het leren. Toch kijk ik er nog steeds naar uit om samen met mijn Parisienne straks richting rustigere oorden te verkassen en samen met een heerlijk gevoel de lente tegemoet te lopen. Misschien komen we tijdens een romantische lentewandeling wel een mooie jonge blondine tegen en groet ik haar een vriendelijk bonjour.

De Parisienne - Duizend Eilanden

Nog even en dan zal de Parisienne haar Amsterdam aan de Seine verruilen voor het landelijke nabij het rijk der duizend eilanden. Opzoek naar rust, groen, golven, bos en het zand van de Noord-Hollandse stranden tussen de tenen. Nimmer is de stad echt een deel van haar geworden en immer was daar het verlangen naar mooie landschappen en een kalme omgeving. Diverse gebeurtenissen zorgden voor een versnelling in de keuze om te verkassen en nu is er sprake van een positieve ongeduld in het hart van de Parisienne. Nog even en dan is het tekenen, sleutel aannemen en na een paar kleine aanpassingen, enkel nog een kwestie van onze intrek nemen in ons nieuwe stulpje en genieten. Niet lang daarna zal het voorjaar aanbreken en hoopt de Parisienne weer vriendschap te sluiten met de zon. Mooie avonden op het balkon, warme dagen lang luieren aan de plas, strand of in het nabijgelegen recreatiepark. Samen de omgeving verkennen met een mand vol lekkernijen, want daar waar de warmte ons welkom heet, zullen wij stoppen en genieten. De Parisienne is vol van mooie gedachten en ik geniet door deel te maken van die liefdevolle gedachten. Dag 2017, nimmer heb je ons kunnen bekoren. Wel heb je ons die extra zet gegeven om te verkassen en daarvoor dank. Goedemorgen 2018, de Parisienne is onderweg en zal je vol van warm zonlicht begroeten. À plus tard. 

Gifbeker

De gifbeker lijkt zijn bodem te hebben verloren.
Tracht hem al dagen, weken, maanden leeg te drinken.
Wanneer ik de laatste druppel lijkt te naderen vermenigvuldigt dat loeder zich tot een nieuwe liter van vloeibaar gif.

De gifbeker moet leeg is het gevoel dat mij dagelijks bekruipt.
Chaos in mijn kop, uitslag & jeuk op de huid en rust lijkt zich niet zomaar te laten vangen.
Ben trouwens ook gewoon veel te moe om er nog achteraan te rennen.

De gifbeker is geen beker met een oor voor houvast.
Je moet hem vasthouden met beide handen en dan blijkt die hufter nog gloeiend heet te zijn ook.
Ik tracht hem los te laten vol van hoop dat hij versplintert tot duizend waardeloze stukjes.

De gifbeker nam de regie al vroeg op zich dit jaar en lijkt deze nog niet uit handen te willen geven.
Ik ben moe, kapot, voel mij beroerd en veel te vaak ook boos & onmachtig.
Daarnaast heerst er verdriet, na pijnlijk te zijn geraakt door een vorm van verraad en onwil, welke ik niet had zien aankomen.

De gifbeker van 2017, hij zal niet winnen.
Hem leegdrinken is wat ik zal doen om hem daarna te vermorzelen.
In 2018 zal hij vervagen tot een schimmige herinnering.
In mijn handen zal dan de Cup van een ware winnaar verrijzen, welke ik met liefde zal blijven bijvullen.

Wave

The day you're gone I'll drift
Step on my board and stare over water
Like a kite waits for it's wind
I'll wait for my private wave

In this world we wake up and go to sleep
Not knowing what or who will bite us today
Unsure of what will hit us in the face
Creeps, rats, corrupted humans

The closer they get, the less they smile
A mouth full of teeth is shown
Sharp as knives and ready for the bite
I'm sick of getting bitten

Today you're still here so I'll wait
Your smile keeps me running
Your believe keeps me breathing
Your love is my fuel

I thought of buying a gun
I thought of just jumping down
But I guess better wait for my wave
It will drift me away to no return

The world is a dangerous place
On the water the danger lies beneath
A danger following you to worlds end
But who cares when life has bitten you day in and day out

Fuck life.

Lief Stoplicht

Lief stoplicht, ik vind je mooi.
Wanneer het donker is buiten zorg jij vaak voor een kleurrijk licht in de duisternis.

Lief stoplicht, ik ben je dankbaar.
Wanneer het druk is qua verkeer tracht jij dapper voor overzicht te zorgen.

Lief stoplicht, ik heb met je te doen.
Ondanks dat jij zo je best doet 't verkeer in veilige banen te leiden, ben je ook als eerste getuige wanneer het toch fout gaat.

Lief stoplicht, je bent gevoelig.
Wanneer ik voor je moet stoppen druk ik teder je knopje in en blozend verander je dan van kleur. Je straalt altijd na zo'n aanraking.

Lief stoplicht, soms wil ik je helemaal niet zien.
Onderweg naar die belangrijke afspraak, fietsend in de regen of na het werk vermoeid naar huis fietsend. Waarom sta je dan zo vaak op rood.

Lief stoplicht, ik respecteer je.
Dagelijks zie ik zoveel mensen die jouw veilige adviezen negeren en zelfs niet eens naar je omkijken.

Lief stoplicht, blijf gewoon stralen.
Als ik je straks weer tegenkom en in je rood, groen of oranje ook kijk zal ik even terug knipogen.

Lief stoplicht, ik ben je dankbaar.
Dank voor je veilige en goede adviezen. Je mag mij altijd even een halt toeschijnen.

De Parisienne - Een mistig verlangen

16-08-2017

De nodige klaagzangen zijn reeds voorbij gekomen over de huidige zomer. Dan in het nieuws, dan op straat of op social media, want het kan maar niet op qua kou, regen, wind en allerlei kleurcodes afgegeven door de "kenners" van het KNMI. De Parisienne en ik denken er het onze van, want wij weten wel beter. De laatste jaren geldt dat de maanden juli en augustus weinig zomer vertier brengen en wij hebben ons geld wederom op september gezet. Beide zijn we hard toe aan een break en kunnen dan ook haast niet wachten tot de vakantie daar is en wij bepakt en bezakt de trein in stappen richting Italiaanse pracht. Toch leek die aanstaande pracht vanochtend bij het ontwaken plots wel erg ver weg. Nou ja, beter gezegd onzichtbaar. De eerste blik naar buiten vertoonde namelijk letterlijk en figuurlijk helemaal niks, want de mist hield datgeen er zich buiten afspeelde goed verborgen.

Opgefrist en bepakt stapte ik op mijn stalen ros, zette de pendalen in beweging en fietste richting station. Het was een mooie ochtend om te kiezen voor Amsterdam CS en een poos later bevond ik mij aan de oever van het Amsterdamse IJ, welke rustig kabbelde onder een deken van mist. Links van mij zag een pont richting Noordzijde vertrekken en rechts van mij een 2-tal Rijnaken (op dat moment even IJ-aken) voorbij varen. Zowel het veerpont als de Rijnaken verdwenen spookachtig in de dichte mist, stiekem gadegeslagen door een waterig zonnetje. Het was een prachtig plaatje, welke ik snel deelde met de Parisienne. Net als ik zou zij beseffen dat achter die mist een prachtige zonnige dag in gereedheid werd gebracht, een dag die ons weer dichter bij het naderende Toscaanse avontuur zal brengen. È una bella giornata.