Gisteren keek ik met wat vrienden naar een potje voetbal op de buis in een gezellig cafe te Diemen.
Ik genoot van 't gezelschap, een koud biertje en 't onderlinge gekibbel van een paar man die aan het biljarten waren.
Aan de bar zat een jong stelletje en voor wat ik er van kon zien is het goed mogelijk dat hij later nog een fijne nacht heeft gehad.
De wedstrijd waar we naar keken betrof de 2e van een 2-luik in de zogenoemde Europa League welke plaatsvond te Boekarest, alwaar Ajax een 2-0 voorsprong moest verdedigen om zo weer een ronde verder te komen.
Het team getraind door Frank de Boer bestaat vooral uit een stel jeugdige mannetjes, maar wel mannetjes met alweer een mooi aantal wedstrijden achter de rug.
Het team van tegenstander Steaua Boekarest (officieel genaamd: FC Steaua Bucureşti) bestaat uit wat oudere mannen met volgens de kenners iets minder talent die op de wedstrijd van vorige week tegen Ajax na sinds december geen partij meer hebben gespeeld.
Ondanks de 2-0 voorsprong had de trainer al gezegd dat er gewaakt moest worden voor de kracht van de tegenstander en dat Ajax nog niet zeker was van de volgende ronde waarin dan waarschijnlijk het Engelse Chelsea de volgende opponent zou zijn.
Je zou dus zeggen dat een gewaarschuwd mens voor 2 telt en dat de kleine jochies van Frank de Boer zich niet mochten verslikken in deze tegenstander, maar niets was minder waar want wat speelden ze slecht en ongemotiveerd.
Dit is dus iets waar ik met mijn (redelijk) gezonde verstand echt niet bij kan, want als je weet dat je maar 1 goal hoeft te maken om zorgeloos door te gaan en dan over niet al te lange tijd je kunsten mag vertonen in Londen dan ga je gewoon voor elke bal & kans.
Bij Ajax spelen veel kleine jongetjes met veel te grote bekken in de media over mooie grote clubs waar ze heen willen, maar qua niveau zijn ze slechter dan een team dat al ca. 3 maanden geen officiële wedstrijd heeft gespeeld.
Gisteren werden ze trouwens niet eens afgetroefd door een elftal, maar enkel en alleen door de nummer 14 van de tegenstander en als ze een beetje kennis van voetbal hadden gehad dan wisten ze dat je altijd moet uitkijken voor een speler met nummer 14 op het shirt.
Gisteren genoot ik dus van een gezellig avondje te Diemen, maar schaamde ik mij bijna 90 minuten lang om mij Ajax supporter te noemen.
Aankomende zondag staat de lastige wedstrijd tegen de Ooievaars uit de hofstad op het programma en eerlijk gezegd houd ik mijn hart vast qua de uitslag, want als ze de pubertjes van Ajax even onder druk zetten dan kan het nog wel eens een heel negatief resultaat opleveren voor het team van de Boer.
Een wedstrijd op Europees niveau mag best een keer verloren gaan, maar een wedstrijd tegen een club uit Roemenië die amper wedstrijdritme in de benen hebben mag gewoon NOOIT NOOIT NOOIT worden verloren.
Als ik de Boer geweest was had ik ze zonder te laten douchen terug laten lopen naar Amsterdam, zodat ze ruim de tijd hadden om hun zonden te overdenken.
Een groet,
Ruud
vrijdag 22 februari 2013
donderdag 21 februari 2013
Niet alles past op een festival
Gisteren (woensdag 20-02-13) werd in de A'damse poptempel Paradiso het programma voor Pinkpop 2013 bekend gemaakt.
Daar we ook dit jaar weer gepland hebben onze tent voor zo'n 3 a 4 dagen uit te stallen in het Zuid-Limburgse Landgraaf volgde ik de persconferentie via een livestream om zo te vernemen wie Opa Smeets & Co. voor de 2013 editie hebben weten te strikken.
Natuurlijk gaat er het nodige aan de bekendmaking vooraf zoals het uitreiken van de Jan Smeets Award (welke dit jaar ging naar Stichting Popmuziek Limburg. Van Harte) en werd de presentatie voorzien van de nodige muzikale omlijsting door diverse artiesten die tevens tijdens de komende editie op een van de Pinkpop podia zullen verschijnen.
Tot groot verdriet van Opa Pinkpop himself Jan Smeets kon Sir Paul McCartney niet bij de persconferentie in Paradiso aanwezig zijn en is het ook niet gelukt om deze historische "Kever" te strikken voor een optreden tijdens Pinkpop 2013.
Het idee klinkt natuurlijk harstikke mooi om een artiest van het formaat McCartney op je festival te laten optreden, maar dat Opa Smeets hier niet in is geslaagd zorgt bij mij enkel voor veel voldoening, want ik heb niet nog een keer zin in een dag zoals vorig jaar tijdens Pinkpop maandag.
Die dag werd namelijk afgesloten door niemand minder dan The Boss himself Mister Bruce Springsteen en dit zorgde voor de nodige irritante situaties op het volgepropte festivalterrein.
Toen de kaarten namelijk voor Pinkpop 2012 in de verkoop gingen was er online het eerste uur haast geen doorkomen aan en dit enkel omdat er nogal veel mensen besloten om kaarten voor de maandag aan te schaffen.
Wij hebben rustig afgewacht en later onze weekendkaarten gekocht, maar de wetenschap dat de maandag binnen no time was uitverkocht gaf mij geen plezierig gevoel.
De editie van 2012 is de geschiedenis ingegaan als 1 van de warmste edities ooit en naast de vele alcoholische versnaperingen was het van groot belang om ook zoveel mogelijk verkoeling te zoeken, water te drinken en te eten.
De eerste 2 dagen was dit geen enkel probleem, maar op dag 3 werd duidelijk dat artiesten van het formaat McCartney & Springsteen niet thuishoren op een festival, zij vullen zelf met gemak grote Arena's en zorgen juist door hun populariteit dat een dagje festival zeer nadelig kan verlopen.
De maandag was dus strak uitverkocht en dat was al te merken bij de toegang tot het terrein alwaar de rijen langer waren dan de voorgaande 2 dagen en bij binnenkomst struikelde je met gemak over de een na de andere (oude) rocker.
Als goed opgevoed manneke heb ik absoluut het volste respect voor onze "oudere" medemens, maar als het betekend dat ze rug tegen rug overal verspreid over het terrein een hele dag gaan zitten wachten op de dag afsluiter dan blijft er weinig over van dat respect.
Ze zitten je in de weg als je tussen de diverse podia probeert te pendelen, ze nemen een dag lang alle verkoeling in bezit, door zich van het begin van de middag tot aanvang van 't laatste optreden te verschansen onder de tentdoeken of in de "Kalm Aan Laan" en tonen nog niet het kleinste beetje respect voor de ware festivalganger die al minimaal 2 dagen aanwezig is en ook van de laatste dag hoopt te genieten.
Ik mag graag luisteren naar de muziek van The Beatles, Wings, Sir Paul McCartney en ook zeker naar de muziek van The Boss, maar Opa Smeets deze artiesten horen gewoon niet thuis op een festival.
Het zorgt voornamelijk voor irritante en niet in de laatste plaats onveilige situaties, dus hoe graag U ook Uw jeugdhelden wilt zien spelen op de reguliere editie van Pinkpop adviseer ik U toch om hier lekker de Classic editie voor te gebruiken.
Een groet (en wie weet tot Juni),
Ruud
Daar we ook dit jaar weer gepland hebben onze tent voor zo'n 3 a 4 dagen uit te stallen in het Zuid-Limburgse Landgraaf volgde ik de persconferentie via een livestream om zo te vernemen wie Opa Smeets & Co. voor de 2013 editie hebben weten te strikken.
Natuurlijk gaat er het nodige aan de bekendmaking vooraf zoals het uitreiken van de Jan Smeets Award (welke dit jaar ging naar Stichting Popmuziek Limburg. Van Harte) en werd de presentatie voorzien van de nodige muzikale omlijsting door diverse artiesten die tevens tijdens de komende editie op een van de Pinkpop podia zullen verschijnen.
Tot groot verdriet van Opa Pinkpop himself Jan Smeets kon Sir Paul McCartney niet bij de persconferentie in Paradiso aanwezig zijn en is het ook niet gelukt om deze historische "Kever" te strikken voor een optreden tijdens Pinkpop 2013.
Het idee klinkt natuurlijk harstikke mooi om een artiest van het formaat McCartney op je festival te laten optreden, maar dat Opa Smeets hier niet in is geslaagd zorgt bij mij enkel voor veel voldoening, want ik heb niet nog een keer zin in een dag zoals vorig jaar tijdens Pinkpop maandag.
Die dag werd namelijk afgesloten door niemand minder dan The Boss himself Mister Bruce Springsteen en dit zorgde voor de nodige irritante situaties op het volgepropte festivalterrein.
Toen de kaarten namelijk voor Pinkpop 2012 in de verkoop gingen was er online het eerste uur haast geen doorkomen aan en dit enkel omdat er nogal veel mensen besloten om kaarten voor de maandag aan te schaffen.
Wij hebben rustig afgewacht en later onze weekendkaarten gekocht, maar de wetenschap dat de maandag binnen no time was uitverkocht gaf mij geen plezierig gevoel.
De editie van 2012 is de geschiedenis ingegaan als 1 van de warmste edities ooit en naast de vele alcoholische versnaperingen was het van groot belang om ook zoveel mogelijk verkoeling te zoeken, water te drinken en te eten.
De eerste 2 dagen was dit geen enkel probleem, maar op dag 3 werd duidelijk dat artiesten van het formaat McCartney & Springsteen niet thuishoren op een festival, zij vullen zelf met gemak grote Arena's en zorgen juist door hun populariteit dat een dagje festival zeer nadelig kan verlopen.
De maandag was dus strak uitverkocht en dat was al te merken bij de toegang tot het terrein alwaar de rijen langer waren dan de voorgaande 2 dagen en bij binnenkomst struikelde je met gemak over de een na de andere (oude) rocker.
Als goed opgevoed manneke heb ik absoluut het volste respect voor onze "oudere" medemens, maar als het betekend dat ze rug tegen rug overal verspreid over het terrein een hele dag gaan zitten wachten op de dag afsluiter dan blijft er weinig over van dat respect.
Ze zitten je in de weg als je tussen de diverse podia probeert te pendelen, ze nemen een dag lang alle verkoeling in bezit, door zich van het begin van de middag tot aanvang van 't laatste optreden te verschansen onder de tentdoeken of in de "Kalm Aan Laan" en tonen nog niet het kleinste beetje respect voor de ware festivalganger die al minimaal 2 dagen aanwezig is en ook van de laatste dag hoopt te genieten.
Ik mag graag luisteren naar de muziek van The Beatles, Wings, Sir Paul McCartney en ook zeker naar de muziek van The Boss, maar Opa Smeets deze artiesten horen gewoon niet thuis op een festival.
Het zorgt voornamelijk voor irritante en niet in de laatste plaats onveilige situaties, dus hoe graag U ook Uw jeugdhelden wilt zien spelen op de reguliere editie van Pinkpop adviseer ik U toch om hier lekker de Classic editie voor te gebruiken.
Een groet (en wie weet tot Juni),
Ruud
maandag 18 februari 2013
Frank is een Baas
Ik zag een reclamespotje met daarin Frank de Boer die Ronald aan het uitlaten was en ik zag in gedachten Frank de Boer die Ajax aan het leiden was.
De hond wilde doorgaan, daar waar Frank juist dacht aan inhouden en kalmte bewaren.
Ik zag een voorbeschouwing van de Klassieker Ajax - Feyenoord, waarin zowel Frank de Boer als Ronald Koeman aan het woord kwamen en hun visie op de wedstrijd gaven.
Frank sprak met respect over de rivaal uit Rotterdam, maar als je zijn woorden goed in je opnam dat wist dat Frank eigenlijk wilde zeggen;"laat ze maar komen, laat ze maar hopen, want wij maken het karwei toch wel af".
Ronald sprak over zijn club en hoe goed het allemaal gaat en dat ze er klaar voor waren om de landskampioen onder druk te zetten en de punten mee te nemen naar Rotjeknor.
Wederom dus een situatie waarin de Boer juist de Baas was en de riem van Ronald even strak trok om zo aan te geven wie het voor het zeggen had.
Ik zag een stukje uit een reportage over het trainingskamp te Rio de Janeiro alwaar de Ajax selectie zich aan het voorbereiden was op de 2e helft van het seizoen.
In de branding van de zee aan de exotische Copacobana zag ik diverse Ajax spelers een oefening onderbreken daar hun oog viel op een Zuid-Amerikaanse schone die voorbij pareerde in een broekje dat nog te klein was om je neus in te snuiten en even was ik bang dat de halve selectie bij thuiskomst een SOA onder de leden zou hebben.
Wat mij later opviel was dat er ook een riempje aan datzelfde broekje vastzat en dat hetzelfde riempje strak werd gehouden door Frank de Boer. Heel soms liet Frank het riempje even vieren om zodoende de dame in kwestie even ruimte te geven om sensueel maar gecontroleerd langs zijn jongens te kunnen paraderen.
Toen ik een jaartje of zestien was kregen wij er een huisgenoot bij genaamd Mitchell en het betrof hier een prachtige zwarte Labradorpup die nog de nodige zaken moest leren om op "eigen" poten te kunnen staan.
Naarmate die rakker ouder werd begon ik hem steeds vaker zonder 'm aangelijnd te houden uit te laten, maar immer met de riem in het zicht.
Duidelijk gaf ik aan waar hij moest wachten, waar hij vrij kon lopen en waar of voor wie hij waakzaam moest zijn en na niet al te lange tijd vormden wij een eenheid die niet tot lastig te verslaan was.
Kijk ik nu naar Ajax dan zie ik Frank 90 minuten lang een wandeling maken in het park met de riemen in de hand en met een houding, waarvan zijn "jonge" honden weten dat ze vrijheid genieten zolang de baas het toestaat. Kwispelend rennen ze gecontroleerd over het veld, schijtend alleen in het doel van de tegenstander en zijn waakzaam op momenten dat ze dat moeten zijn.
Ja, ik denk dat we wel kunnen zeggen dat Frank een Baas is.
De hond wilde doorgaan, daar waar Frank juist dacht aan inhouden en kalmte bewaren.
Ik zag een voorbeschouwing van de Klassieker Ajax - Feyenoord, waarin zowel Frank de Boer als Ronald Koeman aan het woord kwamen en hun visie op de wedstrijd gaven.
Frank sprak met respect over de rivaal uit Rotterdam, maar als je zijn woorden goed in je opnam dat wist dat Frank eigenlijk wilde zeggen;"laat ze maar komen, laat ze maar hopen, want wij maken het karwei toch wel af".
Ronald sprak over zijn club en hoe goed het allemaal gaat en dat ze er klaar voor waren om de landskampioen onder druk te zetten en de punten mee te nemen naar Rotjeknor.
Wederom dus een situatie waarin de Boer juist de Baas was en de riem van Ronald even strak trok om zo aan te geven wie het voor het zeggen had.
Ik zag een stukje uit een reportage over het trainingskamp te Rio de Janeiro alwaar de Ajax selectie zich aan het voorbereiden was op de 2e helft van het seizoen.
In de branding van de zee aan de exotische Copacobana zag ik diverse Ajax spelers een oefening onderbreken daar hun oog viel op een Zuid-Amerikaanse schone die voorbij pareerde in een broekje dat nog te klein was om je neus in te snuiten en even was ik bang dat de halve selectie bij thuiskomst een SOA onder de leden zou hebben.
Wat mij later opviel was dat er ook een riempje aan datzelfde broekje vastzat en dat hetzelfde riempje strak werd gehouden door Frank de Boer. Heel soms liet Frank het riempje even vieren om zodoende de dame in kwestie even ruimte te geven om sensueel maar gecontroleerd langs zijn jongens te kunnen paraderen.
Toen ik een jaartje of zestien was kregen wij er een huisgenoot bij genaamd Mitchell en het betrof hier een prachtige zwarte Labradorpup die nog de nodige zaken moest leren om op "eigen" poten te kunnen staan.
Naarmate die rakker ouder werd begon ik hem steeds vaker zonder 'm aangelijnd te houden uit te laten, maar immer met de riem in het zicht.
Duidelijk gaf ik aan waar hij moest wachten, waar hij vrij kon lopen en waar of voor wie hij waakzaam moest zijn en na niet al te lange tijd vormden wij een eenheid die niet tot lastig te verslaan was.
Kijk ik nu naar Ajax dan zie ik Frank 90 minuten lang een wandeling maken in het park met de riemen in de hand en met een houding, waarvan zijn "jonge" honden weten dat ze vrijheid genieten zolang de baas het toestaat. Kwispelend rennen ze gecontroleerd over het veld, schijtend alleen in het doel van de tegenstander en zijn waakzaam op momenten dat ze dat moeten zijn.
Ja, ik denk dat we wel kunnen zeggen dat Frank een Baas is.
woensdag 13 februari 2013
Het geld vliegt! je portemonnee uit
Luchtvaartmaatschappij KLM heeft aangekondigt dat passagiers vanaf 01-04-2013 op Europese vluchten gaan betalen voor het meebrengen van ruimbagage en dat er mede vanwege deze nieuwe regel een aangescherpt controlebeleid zal komen op handbagage.
Het valt namelijk in de verwachting dat passagiers meer spullen zullen proberen mee te nemen in hun handbagage en dat is natuurlijk niet de bedoeling.
Wanneer je per 01-04-2013 je koffer online bij boeken aanmeld zal hier €15,- voor in rekening worden gebracht en doe je dit voor vertrek op de luchthaven dan geldt er een tarief van €30,- per stuk bagage.
In een reactie heeft KLM aangegeven dat zij puur een volger zijn in het beleid van andere maatschappijen zoals dochtermaatschappij Transavia en SkyTeam partner AirFrance die al langer een extra kosten beleid op het gebied van bagage hanteren.
Ook is het volgens KLM een gegeven dat steeds meer passagiers goedkoper willen reizen qua ticketprijs en dat daarom elders de kosten weer verhaald moeten worden.
Nu mag je mij compleet gek verklaren, maar als je op reis gaat dan is het toch normaal dat je in sommige gevallen een of meerdere stukken bagage met je meebrengt en tevens dat een vervoersorganisatie hiermee rekening dient te houden bij het aanbieden van vervoer van A naar B.
Als je bijvoorbeeld binnen de stad reist dan is het normaal dat je niet je hele hebben en houden met je meeneemt, maar ik heb nog nooit meegemaakt dat een toerist in bijvoorbeeld Amsterdam door een medewerker van het GVB werd verzocht om extra te betalen voor zijn koffer bij het instappen van bus, tram of metro.
Stel je eens voor dat je voor Valentijnsdag je geliefde wilt verassen met een romantisch diner bij kaarslicht in een leuk restaurant en je bij binnenkomst word medegedeeld dat er een a la carte menu wordt geserveerd en je daarvoor wel extra €10,- dient te betalen bovenop de standaard menuprijs en dat dit eventueel ook €5,- had kunnen wezen, wanneer je dit bij het online reserveren kenbaar had gemaakt.
Een ander iets is dat je gezellig een dagje wilt gaan zwemmen in het lokale zwembad en dat je online dient aan te geven of je een handdoek meebrengt welke je dan voor €2,50 kan aanmelden of bij aankomst voor een tarief van €5,- mee naar binnen kan nemen.
Elk jaar komen er weer belachelijke regels en voorwaarden bij in de luchtvaart en ondanks dat veel van de maatschappijen zielig in een hoekje tranen met tuiten huilen omdat ze het zo zwaar hebben is het toch elke keer weer de reiziger die daadwerkelijk de dupe is.
Misschien word het de hoogste tijd dat we massaal gaan teruggrijpen naar vroeger tijden en gezellig weer gaan camperen a vakantie vieren op locaties die makkelijk per trein, auto, fiets te bereiken zijn, want van al die achterlijke regeltjes in de luchtvaart krijg je spontaan last van opvliegers!
Een groet,
Ruud
Het valt namelijk in de verwachting dat passagiers meer spullen zullen proberen mee te nemen in hun handbagage en dat is natuurlijk niet de bedoeling.
Wanneer je per 01-04-2013 je koffer online bij boeken aanmeld zal hier €15,- voor in rekening worden gebracht en doe je dit voor vertrek op de luchthaven dan geldt er een tarief van €30,- per stuk bagage.
In een reactie heeft KLM aangegeven dat zij puur een volger zijn in het beleid van andere maatschappijen zoals dochtermaatschappij Transavia en SkyTeam partner AirFrance die al langer een extra kosten beleid op het gebied van bagage hanteren.
Ook is het volgens KLM een gegeven dat steeds meer passagiers goedkoper willen reizen qua ticketprijs en dat daarom elders de kosten weer verhaald moeten worden.
Nu mag je mij compleet gek verklaren, maar als je op reis gaat dan is het toch normaal dat je in sommige gevallen een of meerdere stukken bagage met je meebrengt en tevens dat een vervoersorganisatie hiermee rekening dient te houden bij het aanbieden van vervoer van A naar B.
Als je bijvoorbeeld binnen de stad reist dan is het normaal dat je niet je hele hebben en houden met je meeneemt, maar ik heb nog nooit meegemaakt dat een toerist in bijvoorbeeld Amsterdam door een medewerker van het GVB werd verzocht om extra te betalen voor zijn koffer bij het instappen van bus, tram of metro.
Stel je eens voor dat je voor Valentijnsdag je geliefde wilt verassen met een romantisch diner bij kaarslicht in een leuk restaurant en je bij binnenkomst word medegedeeld dat er een a la carte menu wordt geserveerd en je daarvoor wel extra €10,- dient te betalen bovenop de standaard menuprijs en dat dit eventueel ook €5,- had kunnen wezen, wanneer je dit bij het online reserveren kenbaar had gemaakt.
Een ander iets is dat je gezellig een dagje wilt gaan zwemmen in het lokale zwembad en dat je online dient aan te geven of je een handdoek meebrengt welke je dan voor €2,50 kan aanmelden of bij aankomst voor een tarief van €5,- mee naar binnen kan nemen.
Elk jaar komen er weer belachelijke regels en voorwaarden bij in de luchtvaart en ondanks dat veel van de maatschappijen zielig in een hoekje tranen met tuiten huilen omdat ze het zo zwaar hebben is het toch elke keer weer de reiziger die daadwerkelijk de dupe is.
Misschien word het de hoogste tijd dat we massaal gaan teruggrijpen naar vroeger tijden en gezellig weer gaan camperen a vakantie vieren op locaties die makkelijk per trein, auto, fiets te bereiken zijn, want van al die achterlijke regeltjes in de luchtvaart krijg je spontaan last van opvliegers!
Een groet,
Ruud
donderdag 31 januari 2013
Kinderlijke onschuld
Afgelopen dinsdag 29-01-13 belde ik zo tegen het avonduur even met mijn kleine nichtje die op die dag 7 jaar oud geworden was.
Vol onschuld nam ze zelf op en feliciteerde ik haar namens mijzelf en tante Do.
Ze vertelde ons welke cadeaus ze had gekregen, van wie en ik vertelde haar dat we de komende zondag op haar verjaardagsfeestje zouden komen en het dan nog even extra vet zouden gaan vieren.
Na dit gesprak kwam mijn broer nog even aan de lijn en kregen we het al snel over de situatie in de Streek en het laatste nieuws rondom het naderende afscheid van Ome Pe.
Op dat moment vernam ik dat nog diezelfde avond Ome Pe zou komen te overlijden, maar meer was er nog niet bekend.
Ik besloot na dit gesprek even kort mijn ouders te bellen om te melden dat wanneer er nieuws zou zijn ze me altijd konden bellen, maar vernam tijdens het gesprek dat Ome Pe kort daarvoor was overleden.
Kort daarop heb ik nog even gebeld met Jeroen n.a.v. het mailverkeer tussen de neven & nichten en de telefoon werd opgenomen door als ik het mij goed herinner Sven, maar kan ook Twan zijn geweest want herken jij maar even een tweeling door de telefoon.
Weer die kinderlijke onschuld aan de andere kant van de lijn en na te hebben vermeld dat het hier "neef" Ruud betrof kreeg ik Jeroen aan de lijn. Even kort contact en een condoleance vonden plaats en we zouden elkaar snel zien & weer spreken.
In korte tijd had ik dus te maken met kinderlijke onschuld en volwassen realiteit en het eerste beviel mij toch meer.
Misschien is het ook de herinnering aan Ome Pe die meer aansluit bij de kinderlijke onschuld, want voor mijn gevoel heb ik hem in mijn kinderjaren het meeste meegemaakt.
Werkend bij mijn vader in de bakkerij, bij hem thuis of op visite bij Opa & Oma.
In de loop van en tegen het einde van 2012 heb ik er nog een 2-tal herinneringen bij gekregen. Eerst een paar uurtjes vliegtuigen kijken bij Schiphol samen met mijn vader en Joost en later in het jaar nog even een bezoek aan jullie thuisgebracht.
Mijn laatste herinneringen aan mijn oom zijn dus ook een soort van mix tussen kinderlijke onschuld en volwassen realiteit, want in het eerste geval sta je als een stel jonge honden je te vergapen aan 's werelds grootste passagiersvliegtuig en ten tijde van de laatste ontmoeting overheerst de volwassen realiteit dat het hier nog wel eens de laatste ontmoeting kan zijn.
Aan het plan om samen nog een keer naar Ajax te gaan zijn we niet toegekomen, maar die paar uurtjes Schiphol hebben mij ook een mooie herinnering bezorgt en dagelijks zie ik de luchthaven vanaf het balkon, dus heb ik elke dag wel even een moment om aan die mooie uren te denken.
Bedankt voor de mooie herinneringen, rust zacht en wanneer het kan spotten we vanaf het balkon wel wat vliegtuigen.
Een groet,
Ruud
Vol onschuld nam ze zelf op en feliciteerde ik haar namens mijzelf en tante Do.
Ze vertelde ons welke cadeaus ze had gekregen, van wie en ik vertelde haar dat we de komende zondag op haar verjaardagsfeestje zouden komen en het dan nog even extra vet zouden gaan vieren.
Na dit gesprak kwam mijn broer nog even aan de lijn en kregen we het al snel over de situatie in de Streek en het laatste nieuws rondom het naderende afscheid van Ome Pe.
Op dat moment vernam ik dat nog diezelfde avond Ome Pe zou komen te overlijden, maar meer was er nog niet bekend.
Ik besloot na dit gesprek even kort mijn ouders te bellen om te melden dat wanneer er nieuws zou zijn ze me altijd konden bellen, maar vernam tijdens het gesprek dat Ome Pe kort daarvoor was overleden.
Kort daarop heb ik nog even gebeld met Jeroen n.a.v. het mailverkeer tussen de neven & nichten en de telefoon werd opgenomen door als ik het mij goed herinner Sven, maar kan ook Twan zijn geweest want herken jij maar even een tweeling door de telefoon.
Weer die kinderlijke onschuld aan de andere kant van de lijn en na te hebben vermeld dat het hier "neef" Ruud betrof kreeg ik Jeroen aan de lijn. Even kort contact en een condoleance vonden plaats en we zouden elkaar snel zien & weer spreken.
In korte tijd had ik dus te maken met kinderlijke onschuld en volwassen realiteit en het eerste beviel mij toch meer.
Misschien is het ook de herinnering aan Ome Pe die meer aansluit bij de kinderlijke onschuld, want voor mijn gevoel heb ik hem in mijn kinderjaren het meeste meegemaakt.
Werkend bij mijn vader in de bakkerij, bij hem thuis of op visite bij Opa & Oma.
In de loop van en tegen het einde van 2012 heb ik er nog een 2-tal herinneringen bij gekregen. Eerst een paar uurtjes vliegtuigen kijken bij Schiphol samen met mijn vader en Joost en later in het jaar nog even een bezoek aan jullie thuisgebracht.
Mijn laatste herinneringen aan mijn oom zijn dus ook een soort van mix tussen kinderlijke onschuld en volwassen realiteit, want in het eerste geval sta je als een stel jonge honden je te vergapen aan 's werelds grootste passagiersvliegtuig en ten tijde van de laatste ontmoeting overheerst de volwassen realiteit dat het hier nog wel eens de laatste ontmoeting kan zijn.
Aan het plan om samen nog een keer naar Ajax te gaan zijn we niet toegekomen, maar die paar uurtjes Schiphol hebben mij ook een mooie herinnering bezorgt en dagelijks zie ik de luchthaven vanaf het balkon, dus heb ik elke dag wel even een moment om aan die mooie uren te denken.
Bedankt voor de mooie herinneringen, rust zacht en wanneer het kan spotten we vanaf het balkon wel wat vliegtuigen.
Een groet,
Ruud
woensdag 16 januari 2013
Vinger Aan De Pols
Toen ik vanochtend wakker werd had ik de behoefte om een stukje te gaan schrijven en het moest in enige zin te maken hebben met muziek.
Ik hou erg veel van muziek, want muziek kan je opbeuren, troosten of gewoon een gezellig moment bezorgen.
In muziek kan gewoon zoveel verschillende emotie gestopt worden en d.m.v. de ether, cd, tv of download gedeeld worden.
Dus ik werd wakker, dacht aan muziek, een stukje schrijven en ging opzoek in het nieuws naar een leuk onderwerp.
Al snel vond ik diverse berichten waar wel iets met te doen was, want de oude grungers van Mudhoney komen met nieuw materiaal en een tour, net als de Southern Rockers van de Black Crowes.
Gisteren werd ook bekend gemaakt dat festival Bospop de heren Crosby, Stills & Nash heeft weten te boeken voor de komende editie en al eerder was bekend dat die andere oudgediende genaamd Neil Young komende zomer in de Ziggo Dome staat.
Veel goud van oud dat dus weer gaat Rocken in de vrije wereld en over wie moet je dan iets schrijven, wie heeft er nu echt recht op een stukje aandacht en is er misschien wel een artiest/band die gewoon een extra duwtje kan gebruiken? Voor mij wel criteria als het aankomt op een stukje schrijven en na lang zoeken, peinzen en overwegen was ik na het lezen van wat achterklap op Nu.nl er eindelijk uit.
Ik ga het namelijk hebben over Jose Hoebee! Wie? Nou, zoals ik al vermelde Jose Hoebee.
Jose was in een grijs verleden een van de zangeressen van de supergroep LUV samen met nog 2 andere dames, maar die mogen natuurlijk niet in de schaduw staan van Madam Hoebee.
Vanuit de media vernam ik namelijk dat dit icoon uit de muzikale geschiedenis het even niet meer ziet zitten en zich nu hardop afvraagt of er nog wel plaats is voor haar in de wereld van glitter & glamour, want het kan toch niet zo zijn dat iemand als Jose Hoebee straks stilletjes verdwijnt in ’t zwarte gat van vergeten muzikale heldinnen.
Omdat ik geen stuk van diverse pagina’s wil gaan schrijven zal ik niet alle hits gaan noemen van LUV, niet alle prijzen gaan vermelden of grote plaatsen en arena’s alwaar ze hebben opgetreden, maar wel kan ik eerlijk bekennen dat ik altijd met een soort van idolatrie naar vooral Hoebee heb opgekeken.
Homo, hetero, labiel, seniel, mongool, bejaard & dement je kan je gewoon geen mens voorstellen die niet een keer (al was het maar stiekem) op de tonen van Sha La La even de handen draaiend voor het lichaam heeft gehouden.
Na de hoogtijdagen in vooral de jaren zeventig en tachtig en nog enkele reünies ging in 2012 voorgoed de stekker uit LUV en brak er een zware periode aan voor Jose, die naast haar man ook haar huis verloor en nu dus niet meer weet wat te doen.
Ik ga hier natuurlijk geen grappen over maken, want je naaste verliezen is voor iedereen een drama en moeilijke periode en ook je eigen huis moeten verkopen is geen pretje, maar om dan een comeback proberen te realiseren via Sterren Dansen Op Het IJs dat is iets waar ik echt niet bij kan.
Het bleek voor Jose dan ook geen succes want de ijzers stonden nog niet goed en wel op ijs of ze brak haar pols bij een valpartij die achteraf misschien wel symbolisch was voor de carrière van zowel Jose als LUV. Ik noem ijzige ruzies tussen de dames en een mogelijke revival die als sneeuw voor zon verdween.
Nu zit ze dus piekerend thuis en zich afvragende wat er nog mogelijk is, want met een uitkering en wat vrijwilligerswerk zal de bankrekening ook niet groeien. Misschien dus maar een programma presenteren, want zo dacht ze “als onze nationale relnicht Gerard Joling het kan, dan kan ik dat ook” en nu word er voor haar gelobbyd door een kennis bij Omroep MAX.
Na het lezen van dit nieuws kwamen er bij mij de nodige emoties los en stiekem liet ik een traan vallen, want hoe kan het toch dat mijn grote idool zo diep gezonken is? De emotie duurde trouwens niet heel lang en ik heb besloten om vanaf nu oud LUV zangeres Patty Brard als idool te zien, want hoe je ’t ook went of keert deze dame ging wel voor een sprong in het diepe. Ik weet natuurlijk ook wel dat die zeekoe keihard met haar porum op het water kletste, maar toch won ze hier mijn respect.
Nee, mevrouwtje Hoebee je hebt gewoon geen ene sodemieter uit je leven gehaald en nu gebruik je het overlijden van je man en het verlies van je huis als zielige deuropener bij een omroep die zich inzet voor ouderen en niet voor zielig volk die juist een voorbeeld mogen nemen aan diezelfde ouderen. Zij hebben vaak keihard gewerkt voor huis & haard en willen nu genieten van leuke presentatoren en programma’s en dus niet van de zoveelste kut op poten die opeens denkt te kunnen presenteren.
Je bent niet de enige die op oudere leeftijd met een uitkering thuis zit, dus doe niet zo zielig, recht je rug, droog je tranen en solliciteer gewoon zoals iedereen dat moet doen ipv zielig te gaan doen in de media.
Door jou zal Sha La La voor mij nooit meer hetzelfde kinken.
Een Groet,
Ruud
dinsdag 15 januari 2013
Als de traan blijft vallen
Soms gaan de dingen niet zoals ze gewenst zijn te gaan.
Soms lijkt er meer slecht dan goed nieuws te zijn.
Soms heb je behoefte aan geluid, maar is er alleen maar stilte.
Soms wil je gewoon lachen, maar de tranen blijven vallen.
Soms is het gewoon teveel, waar minder ook voldoende zou zijn.
Nooit zou ik wensen zoals het nu allemaal lijkt te gaan.
Nooit wil ik mij goed voelen zolang dit slechte nieuws aanwezig is.
Nooit hoop ik de stilte te horen, maar alleen maar je geluid.
Nooit wil ik lachen zolang er reden is voor deze tranen.
Nooit is het voldoende en kan ik alleen maar wensen voor veel meer.
Ze zeggen dat tranen de ziel reinigen, maar hoe kan dat als je je zielloos voelt?
Ze zeggen dat een dag niet gelachen een dag niet geleefd is, maar de lach leeft hier nu niet.
Ze zeggen wel dat tegenslag je sterker maakt, maar soms overheerst de zwakte om aan te sterken.
Ze zeggen dat je krijgt wat je toekomt, maar soms wil ik het echt wel teruggeven.
Ze zeggen dat liefde alles zal overwinnen, dus geef ik je liefde en strijd mee voor de zege.
Een groet,
Ruud
Soms lijkt er meer slecht dan goed nieuws te zijn.
Soms heb je behoefte aan geluid, maar is er alleen maar stilte.
Soms wil je gewoon lachen, maar de tranen blijven vallen.
Soms is het gewoon teveel, waar minder ook voldoende zou zijn.
Nooit zou ik wensen zoals het nu allemaal lijkt te gaan.
Nooit wil ik mij goed voelen zolang dit slechte nieuws aanwezig is.
Nooit hoop ik de stilte te horen, maar alleen maar je geluid.
Nooit wil ik lachen zolang er reden is voor deze tranen.
Nooit is het voldoende en kan ik alleen maar wensen voor veel meer.
Ze zeggen dat tranen de ziel reinigen, maar hoe kan dat als je je zielloos voelt?
Ze zeggen dat een dag niet gelachen een dag niet geleefd is, maar de lach leeft hier nu niet.
Ze zeggen wel dat tegenslag je sterker maakt, maar soms overheerst de zwakte om aan te sterken.
Ze zeggen dat je krijgt wat je toekomt, maar soms wil ik het echt wel teruggeven.
Ze zeggen dat liefde alles zal overwinnen, dus geef ik je liefde en strijd mee voor de zege.
Een groet,
Ruud
Abonneren op:
Posts (Atom)