Gifbeker

De gifbeker lijkt zijn bodem te hebben verloren.
Tracht hem al dagen, weken, maanden leeg te drinken.
Wanneer ik de laatste druppel lijkt te naderen vermenigvuldigt dat loeder zich tot een nieuwe liter van vloeibaar gif.

De gifbeker moet leeg is het gevoel dat mij dagelijks bekruipt.
Chaos in mijn kop, uitslag & jeuk op de huid en rust lijkt zich niet zomaar te laten vangen.
Ben trouwens ook gewoon veel te moe om er nog achteraan te rennen.

De gifbeker is geen beker met een oor voor houvast.
Je moet hem vasthouden met beide handen en dan blijkt die hufter nog gloeiend heet te zijn ook.
Ik tracht hem los te laten vol van hoop dat hij versplintert tot duizend waardeloze stukjes.

De gifbeker nam de regie al vroeg op zich dit jaar en lijkt deze nog niet uit handen te willen geven.
Ik ben moe, kapot, voel mij beroerd en veel te vaak ook boos & onmachtig.
Daarnaast heerst er verdriet, na pijnlijk te zijn geraakt door een vorm van verraad en onwil, welke ik niet had zien aankomen.

De gifbeker van 2017, hij zal niet winnen.
Hem leegdrinken is wat ik zal doen om hem daarna te vermorzelen.
In 2018 zal hij vervagen tot een schimmige herinnering.
In mijn handen zal dan de Cup van een ware winnaar verrijzen, welke ik met liefde zal blijven bijvullen.

Wave

The day you're gone I'll drift
Step on my board and stare over water
Like a kite waits for it's wind
I'll wait for my private wave

In this world we wake up and go to sleep
Not knowing what or who will bite us today
Unsure of what will hit us in the face
Creeps, rats, corrupted humans

The closer they get, the less they smile
A mouth full of teeth is shown
Sharp as knives and ready for the bite
I'm sick of getting bitten

Today you're still here so I'll wait
Your smile keeps me running
Your believe keeps me breathing
Your love is my fuel

I thought of buying a gun
I thought of just jumping down
But I guess better wait for my wave
It will drift me away to no return

The world is a dangerous place
On the water the danger lies beneath
A danger following you to worlds end
But who cares when life has bitten you day in and day out

Fuck life.

Lief Stoplicht

Lief stoplicht, ik vind je mooi.
Wanneer het donker is buiten zorg jij vaak voor een kleurrijk licht in de duisternis.

Lief stoplicht, ik ben je dankbaar.
Wanneer het druk is qua verkeer tracht jij dapper voor overzicht te zorgen.

Lief stoplicht, ik heb met je te doen.
Ondanks dat jij zo je best doet 't verkeer in veilige banen te leiden, ben je ook als eerste getuige wanneer het toch fout gaat.

Lief stoplicht, je bent gevoelig.
Wanneer ik voor je moet stoppen druk ik teder je knopje in en blozend verander je dan van kleur. Je straalt altijd na zo'n aanraking.

Lief stoplicht, soms wil ik je helemaal niet zien.
Onderweg naar die belangrijke afspraak, fietsend in de regen of na het werk vermoeid naar huis fietsend. Waarom sta je dan zo vaak op rood.

Lief stoplicht, ik respecteer je.
Dagelijks zie ik zoveel mensen die jouw veilige adviezen negeren en zelfs niet eens naar je omkijken.

Lief stoplicht, blijf gewoon stralen.
Als ik je straks weer tegenkom en in je rood, groen of oranje ook kijk zal ik even terug knipogen.

Lief stoplicht, ik ben je dankbaar.
Dank voor je veilige en goede adviezen. Je mag mij altijd even een halt toeschijnen.

De Parisienne - Een mistig verlangen

16-08-2017

De nodige klaagzangen zijn reeds voorbij gekomen over de huidige zomer. Dan in het nieuws, dan op straat of op social media, want het kan maar niet op qua kou, regen, wind en allerlei kleurcodes afgegeven door de "kenners" van het KNMI. De Parisienne en ik denken er het onze van, want wij weten wel beter. De laatste jaren geldt dat de maanden juli en augustus weinig zomer vertier brengen en wij hebben ons geld wederom op september gezet. Beide zijn we hard toe aan een break en kunnen dan ook haast niet wachten tot de vakantie daar is en wij bepakt en bezakt de trein in stappen richting Italiaanse pracht. Toch leek die aanstaande pracht vanochtend bij het ontwaken plots wel erg ver weg. Nou ja, beter gezegd onzichtbaar. De eerste blik naar buiten vertoonde namelijk letterlijk en figuurlijk helemaal niks, want de mist hield datgeen er zich buiten afspeelde goed verborgen.

Opgefrist en bepakt stapte ik op mijn stalen ros, zette de pendalen in beweging en fietste richting station. Het was een mooie ochtend om te kiezen voor Amsterdam CS en een poos later bevond ik mij aan de oever van het Amsterdamse IJ, welke rustig kabbelde onder een deken van mist. Links van mij zag een pont richting Noordzijde vertrekken en rechts van mij een 2-tal Rijnaken (op dat moment even IJ-aken) voorbij varen. Zowel het veerpont als de Rijnaken verdwenen spookachtig in de dichte mist, stiekem gadegeslagen door een waterig zonnetje. Het was een prachtig plaatje, welke ik snel deelde met de Parisienne. Net als ik zou zij beseffen dat achter die mist een prachtige zonnige dag in gereedheid werd gebracht, een dag die ons weer dichter bij het naderende Toscaanse avontuur zal brengen. È una bella giornata.

Trek nog maar een kaart.

Afgelopen zaterdag 12-08-2017 reedt een nazi-sympathisant in op een stoet antifascisten tijdens een bijeenkomst in Charlottesville, Virginia. Hierbij kwam een 32-jarige vrouw om het leven en raakten diverse anderen gewond. De daarop volgende dagen braken er rellen uit en ook daarbij vielen diverse gewonden. Rechts tegen links, links tegen recht. Zwart tegen wit, wit tegen zwart. Nimmer is er sprake geweest van vrede tussen deze kampen en nimmer zal deze er komen. Er is teveel haat, pijn, verdriet, afgunst en vooral ontzettende domheid aanwezig in de bovenkamer van veel mensen. Het zit niet in het hart, want als het hart zou spreken, zou er absoluut sprake zijn van vrede op deze wereld. Het hart wordt namelijk gruwelijk misbruikt als het aankomt op gevoelens en emotie. Het hart kan namelijk niet vervuld zijn van haat of afgunst, want het hart pompt enkel leven door het lichaam van zijn/haar drager en daarvoor is liefde nodig. De haat en afgunst (en oh ja die domheid) zit in de bovenkamer van diezelfde drager en die is daar ontstaan door voeding vanuit nog veel dommere wezens om die betreffende persoon heen. Waar je namelijk zalen vol mensen zie die vol van mooie emotie genieten van een succesvol artiest heb je helaas ook zalen vol mensen die worden gebrainwasht door hun gestoorde idool (scheelt qua grammatica dan ook niet veel van idioot) die claimt te spreken namens en voor het enige ware ras. Nu is er dus een dode gevallen in Charlottesville en is er sprake van rassenhaat en racisme, maar gaat het om geloof dan is er opeens sprake van een terroristische aanslag, terwijl het eigenlijk ook dan simpelweg een kwestie van rassenhaat betreft. In het laatste geval is enkel het kleurtje niet van belang, maar gewoon dat andere ras met ander geloof. De laatste jaren lijkt de zogeheten "racismekaart" te pas en te onpas worden getrokken. Staan er 3 blanken voor een donker getint iemand in de rij bij de kassa, roept er binnen no-time een linkse idioot dat de betreffende winkel een racistisch beleid voert i.p.v. te beseffen dat die laatste persoon in de rij gewoon later binnenkwam en geen enkele moeite heeft met zijn/haar plek in die rij. Wordt een dag later een blanke afgewezen voor een lening bij de bank is het de schuld van dat schorrie morrie die per gammel bootje Europa wisten te bereiken. Het lijkt gewoon wel alsof we elkaar gewoon steeds meer liever gaan haten dan lief hebben en dat er op dat eerste ook daadwerkelijk geen rem meer zit. Alles moet tegenwoordig harder, feller en extremer en dat geldt absoluut ook voor haat. Het heeft gewoon niks te maken met racisme, het betreft pure haat in zijn zuiverste vorm.

Vanuit solidair oogpunt heeft, volgens nog onbevestigde berichten, de AFA (Antifascistische Actie) aangekondigd a.s. donderdag 17-08 op het Spui te Amsterdam bijeen te willen komen om hun Antifascistische vrienden te Charottesville een hart onder de riem te steken. Ook hun afdelingen in Canada, Oostenrijk, Frankrijk & Duitsland zouden bijeen willen komen. Wat Amsterdam betreft kan het nog leuk worden, met duizenden Ajax aanhangers in de stad i.v.m. de EL-kwalificatiewedstrijd tegen Rosenborg in de Arena. Pleinen en kroegen vol Ajacieden die om het hardst "Joden" roepen. Het is dan enkel nog wachten op wat tegengas van rechts en hoppa, ook in Amsterdam slaat de vlam in pan. En dat omdat er duizenden kilometers verderop ook al van dat tuig elkaar in de haren sprong. Heerlijk toch zo'n vrijbrief om even lekker te rellen uit naam van haat & de racismekaart. Ooit was er sprake van de "Summer of Love" welke ik niet heb meegemaakt, maar ik ben bang ooit later wel te kunnen zeggen de "Summer of Pure Hate" te hebben zien ontstaan. Ben ook bang dat het een "Endless Summer of Pure Hate" zal worden, want hoe dicht bepaalde volken en rassen misschien ooit bij vrede zijn geweest, de afstand die nu is gecreëerd zal nimmer meer gedicht worden. De haat en vooral domheid is gewoon veel en veel te groot. Kijk er niet van op wanneer de aarde door een MRI-scan gehaald wordt deze een tumor van ongekende grootte blijkt te zijn. Helaas een ongeneeslijke wel te verstaan. We verachten elkander en verkrachten de aarde. We beginnen met haat, want liefde geven kan altijd nog. Jaren geleden speelde ik voor het eerst het spel Risk, niet wetende (of anders gezegd, beseffend) dat ook ik in het dagelijks leven reeds deel uitmaakte van dit spel, maar dan voor het "eggie". De kunst van velen is om gewoon zoveel mogelijk heerschappij te krijgen en dat kan goedschiks, maar kwaadschiks lijkt toch de voorkeur te hebben. Hup er overheen met harde hand, claim de ander zijn rechten, sla nimmer een beurt over en zit het even tegen, nou dan trekken we gewoon nog maar een kaart.

De Parisienne - La vita è bella

De Parisienne en ik reizen over een x-aantal weken af naar het prachtige Toscane om daar, naar alle verwachting, heerlijk te genieten van natuur, cultuur, vino, (anti) pasta's en mooi weer. Eerder dit jaar waren wij er nog lang niet uit, wat voor vakantie wij zouden boeken en ik kwam met de suggestie Mallorca. Zo'n kleine 20 jaar geleden, toen ik een nog iets jongere Adonis was, heb ik daar enige tijd vertoeft als zogeheten Hotel Entertainer en verzorgde ik samen met mijn entertain-collega's diverse sport & spel activiteiten. Dit vond voornamelijk plaats in het noorden van dit prachtige eiland rondom plaatsen als Alcudia en Pollensa. Het leek mij dus wel leuk om na zoveel jaar terug te gaan en de Parisienne kennis te laten maken met die mooie regio. Zon, zee en zaligheid, maar mogelijk ook teveel drukte qua toerisme om ons heen en dat was nou juist iets dat wij niet wensten. Mallorca schoven wij op de lange baan en de vrouw des huizes kreeg carte blanche m.b.t. het vinden en kiezen van een nieuwe bestemming. Na wat gepuzzel in de wondere wereld van het World Wide Web (WWW = de nieuwe VVV) kwam ze op de proppen met een treinreis naar Toscane en verblijf in het pittoreske Cortona.

De accommodatie is een wijnboerderij, voorzien van zwembad, nabijgelegen meertje om te zwemmen en vissen, mogelijkheid tot BBQ bij de accommodatie en zeker niet onbelangrijk, een prachtig uitzicht om helemaal bij tot rust te komen. De volgende dag nam ik contact op met de Treinreiswinkel en kreeg al snel bevestigd dat het qua reizen o.b.v. een 2-persoons coupe zou zijn en dus heerlijk privé richting het land van druiven, olijven, dadels, praten met handgebaren en pizza. De boeking werd definitief gemaakt en de Parisienne zeer gelukkig gemaakt. Man oh man die is echt niet meer te houden zeg en schud mij haast dagelijks aan mijn mouw, omdat ze weer iets prachtigs heeft ontdekt rondom de accommodatie of qua bezienswaardigheid. Beide zijn we er op voorhand al uit dat dit niet de eerste en zeker niet de laatste keer Toscane zal zijn, want er is zoveel te zien en beleven. De bestemming krijgt haast geen lager cijfer dan een 9 en alle ervaringen van zij die ons reeds zijn voorgegaan zorgen bij ons nu al voor een gevoel van extreme heimwee. Zo'n vakantiebestemming waar ze je mogelijk niet eens d.m.v. wilde paarden kunnen wegslepen en tja hoppa daar was mijn vrijdagmuziekkraker. Door het toeren m.b.t. zijn carrière zal de beste man echt wel weten waar Italië ligt, maar voor de rest is deze entertainer, in een Italiaanse familie geboren, 100% Canadees. Maar die naam en titel komen nu zeker tot zijn recht en straks misschien wel nog meer. Ach en het is nog een mooi nummer ook. Zal eens horen of de Parisienne er ook zo over denkt. La vita è bella

https://www.youtube.com/watch?v=lGWv_WkdawU

De Parisienne - Champs-Élysées

Morgen (08-08-2017) viert de Parisienne haar 39e (ssst we zeggen dan 29e) verjaardag en op het programma staat o.a. een gezellig avondje schransen in een tentje waar ze wel weten hoe je een lekker stukje gegrild vlees moet serveren. Gisteren trakteerde zij zichzelf op een nieuwe fiets en dat werd hoog tijd ook, want haar huidige ouwe barrel trilde zo erg dat de halve buurt geen alarm meer nodig had in de ochtend. Ze was en is zo blij als een kind met haar nieuwe fiets. Dit model heeft namelijk 6 versnellingen, een mooi fijn mandje voorop i.p.v. een zwarte transportbak en de kleur is ook prachtig. Soort van navy/marine Blue. Het duurde even voor ze er op weg kon rijden, want hij moest nog wel rijklaar gemaakt worden, maar toen was het aan ook. Die houding, rechte rug, snoet naar voren, zonnebril stijlvol op en een, zoals enkel een ware Parisienne dat kan dragen, een wit shirt met dunne horizontale zwarte streep. Ze fietste met een uitstraling en kracht alsof ze op een stralende zomerdag de Champs-Élysées helemaal voor zichzelf had. Ik hoorde geen wanklank bij het voelen van een zuchtje tegenwind en overige fietsers ging ze voorbij alsof ze stilstonden. Qui de Pariesenne heeft een nieuwe bicyclette en de stad zal dat weten. Het is nu met rechte rug, haar lange haar wapperend in de wind en de tijd van fietsen a la "En Danseuse" lijkt voorgoed passé.