Vondelpark barbeknoeiers

Aan alle Vondelpark barbeknoeiers,

Er is iets aan de hand met ons park. Hoe komt het toch dat we als stad zo bezig zijn met het milieu, maar sommige parkbezoekers zich zo armzalig gedragen. Bezoekers die in toenemende mate de troep in ons park aan het veroorzaken zijn. Die bereid zijn om alles waar de mensen van de stadsreiniging zo hard voor gewerkt hebben vuil te maken. Dat laten we toch niet gebeuren.

Verreweg de meesten van ons zijn van goede wil. De schone en milieubewuste meerderheid. We hebben het beste met ons park voor. We werken hard, houden het schoon en vinden het Vondelpark best een gaaf park. Maar we maken ons wel grote zorgen over hoe we met het Vondelpark omgaan. Soms lijkt het wel alsof niemand meer normaal kan BBQ 'n.

U herkent het vast wel. Mensen die zich steeds asocialer lijken te gedragen. In het verkeer, in het openbaar vervoer, op straat en vooral in het Vondelpark. Die van mening zijn dat ze altijd maar overal de BBQ mogen aansteken. Die afval in het park achterlaten. Die controleurs bespugen. Of die in groepjes rondhangen en mensen treiteren, bedreigen of zelfs mishandelen. Niet normaal.

We voelen een groeiend ongemak wanneer mensen ons Vondelpark misbruiken om hier de boel te verstieren, terwijl ze juist naar ons park zijn gekomen om te zonnen, eten en drinken. Mensen die zich niet willen aanpassen, afgeven op onze gewoontes en onze waarden afwijzen. Het zijn homo’s, Hetero’s,  vrouwen in korte rokjes, of gewone parkbezoekers. Ik begrijp heel goed dat er Amsterdammers zijn die denken: als je ons park zo fundamenteel verneukt, heb ik liever dat je weggaat. Dat gevoel heb ik namelijk ook. Doe normaal of blijf weg uit het Vondelpark en BBQ lekker thuis.

Dit gedrag mogen we nooit normaal vinden in ons Park. De oplossing is niet om dan maar groepen mensen over één kam te scheren, uit te schelden of hele groepen simpelweg het Vondelpark uit te zetten. Zo bouwen we toch geen BBQ-samenleving met elkaar? De oplossing is vooral een mentaliteits- & milieukwestie. We zullen glashelder moeten blijven maken wat normaal is en wat niet normaal is in dit park. We zullen onze Vondelpark actief moeten verdedigen als zij het niet schoon achterlaten.

In het Vondelpark is het namelijk normaal dat je elkaar een handje helpt en schoon achterlaat. Het is normaal dat je van controleurs afblijft. Dat je milieuregels respecteert en mensen niet sart met jou afval. Het is normaal dat je lege flessen weggooit of inlevert voor statiegeld en het beste van het park probeert te maken. Elkaar gewoon even helpen als je BBQ buren wat meer afval hebben dus de helpende hand uitsteken naar een ander met zware vuilniszakken. Het is normaal dat je je inzet en niet wegloopt voor die troep. Dat je fatsoenlijk met elkaar geniet van de BBQ . In plaats van troep te creëren enkel omdat je te dronken, moe of gehaast bent om het op te ruimen.

De komende tijd is bepalend voor de koers van ons Vondelpark. Er ligt slechts één vraag voor: wat voor park willen wij zien?

Laten we ervoor strijden dat we ons thuis blijven voelen in ons mooie park. Laten we duidelijk blijven maken wat hier normaal is en wat niet. Ik weet zeker dat we dit voor elkaar gaan krijgen. Dat we alles wat we met elkaar aan afval veroorzaakt hebben samen ook samen weer opruimen. U, ik, wij allemaal. Laten we samenwerken om het Vondelpark nóg schoner te houden. Want echt, we hebben een ontzettend gaaf park. Ik zou nergens zo’n troep willen achterlaten. U wel?

Groet,

Ruud Besseling

 

Bloemkool-Blog

Wat een weekje was het weer luitjes. 2016 nog vers in het geheugen en 2017 nog geen 7 dagen oud. Terreur blijft de wereld angst aanjagen, de Toppers zullen ook dit jaar weer optreden (komt eigenlijk neer op hetzelfde als terreur), Donald Trump twitterd er nog lekker op los en de kans is dan ook groot dat de volgende State of the Union enkel via Twitter te volgen zal zijn.

Volgens de Telegraaf hebben we anno 2017 te maken met een ware #Asielplaag. Sluit deuren en ramen, zorg dat ze je niet aanraken en geef ze vooral niet te eten. We zijn nog hard opzoek naar een werkend verdelgingsmiddel. Ook is er een zogeheten #Asielhopper gesignaleerd, maar of dit nou een ronddolende asielzoeker betreft of iemand die asielzoekers bespringt (hopt) is mij nog niet duidelijk.

Volgens de Koninklijke Horeca Nederland is de tosti de hamburger van deze tijd. Je kunt het zo gek niet meer bedenken of er bestaat tegenwoordig wel een tosti variant van. Kijk er niet gek van op als mensen je schaapachtig aankijken wanneer je een tosti kaas, tosti ham-kaas of Hawaï besteld, want dan ben je namelijk echt niet meer van deze tijd. Je besteld nu gewoon een tosti quinoa op speltbrood met een huisgemaakte avocado chutney. Voor overige varianten verwijs ik je graag door naar de online aanwezige Tosti-vlogger. Er gaat een wereld voor je open, of beter gezegd een tosti ijzer. Het was trouwens niemand minder dan Dolf Jansen die mij op de Tosti-vlogger wees. Dolf zelf noemt zich liever een Hutspot-ouwehoer, waarop ik besloot om mij dan maar om te dopen in de Bloemkool-blogger. In de omgeving waarin ik opgroeide is de bloemkool niet weg te denken. Landerijen vol, aanhangers achter de tractor volgeladen met bloemkolen, het kwam allemaal voorbij. De bloemkool, zo geliefd en gewaardeerd dat er zelfs een heus loflied getiteld #BloemkoolToid voor is geschreven door de in West-Friesland wereldberoemde band #LosOnderdikos. Ik zal op mijn beurt de komende tijd een aantal heerlijke bloemkool gerechten delen online en waar passend met een smakelijk bijpassend groentesausje. Ja Dolf, zal mijn best doen je gek te maken.

https://www.youtube.com/watch?v=yCm7ohGrF_A

Sprak trouwens afgelopen week een vluchteling uit Allepo en die vroeg mij in het Allepoaans hoe wij Nederlanders kijken naar en denken over de situatie in zijn thuisland (of wat er nog van over is), waarop ik hem helaas moest melden dat het nieuwe seizoen van Wie is de Mol op punt van beginnen staat en wij ons echt wel even ergens anders druk over maken de komende tijd. Hij keek mij niet begrijpend aan, zei nog iets over een heuse plaag en hopte weer vluchtig verder.

Nederland oh Nederland, wat een landje ben je ook. Er valt hier in 24-uur net zoveel sneeuw als in 7 dagen in de Alpen. We besteden aandacht aan een ware Utopia-hopper, getatoeëerde initialen op de vingers van dat Hazes mens en haar glijer. Het wordt ook het jaar van Raffie die zijn voetbalcarriere met de dag verder ziet inzakken en toch met een enkel hoogtepunt zijn nieuwe vlam zwanger wist te nokken. Oftewel, beide carrières qua sport in een hete nacht de ijskast in gesodemieterd.

Het is nu zaterdag 7 januari, we zijn pas een week onderweg in het nieuwe jaar en ik geniet alweer volop. Was best een beetje bang dat 2016 niet overtroffen kon worden, maar we zijn al hard op weg. Ik zet mijn geld alvast op Keith Richards, Paul McCartney, Willy Nelson, Bruce Springsteen en Adele. Die laatste is meer hoop dan gedachte, want ik word nog liever een weekend opgesloten in een hondenkennel, dan dat ik naar een album van haar moet luisteren.

Ga mij nu maar eens opfrissen en glijdend over de ijzel een bloemkool kopen. Je moet toch wat. Hartelijk weekend allemaal.

Handen thuis

Mag het nog? Ja het mag nog t/m 06-01-2017 (Drie Koningen), dus bij deze de beste wensen. Behalve dan aan die laffe hond die het nodig vond om in een overvolle kroeg mijn vrouwtje te betasten. Helaas was het zo druk dat zij niet kon achterhalen wie de aanrander was en voor de sfeer en tevens zijn gezondheid was dit misschien maar goed ook. Ze is zelf niet de grootste, maar neem van mijn aan dat hij een behoorlijk pak rammel in ontvangst had mogen nemen. Daarna zou het mijn beurt zijn geweest en dan was er dus daadwerkelijk sprake geweest van een direct gevaar voor zijn gezondheid, want de betreffende graftak was 2017 gestart met minimaal 1 week AMC o.b.v. vloeibaar voedselverzorging.
Persoonlijk ben ik een groot fan van vrouwen, of om maar met de beroemde woorden van Hans de Booij te spreken 'Ik hou van alle vrouwen, mijn hart is veel te groot', maar aanraken doe je niet zonder toestemming en zeker niet op plaatsen waar je absoluut niets te zoeken hebt.
Maar blijkbaar zijn er dus nog steeds van die lulletjes die hier dus anders overdenken en mogelijk door de inname van de nodige alcohol (of andere genotsmiddelen) zich bevrijdt voelen van enige geremdheid of respect voor de vrouwelijke medemens.

Afgelopen jaar is er het nodige besproken binnen de Amsterdamse gemeenteraad m.b.t. zogeheten 'straatintimidatie', maar hier ging het dan voornamelijk om naroepen, fluiten en/of kwetsende seksistische opmerkingen en dus niet om handtastelijkheden. Nou is het natuurlijk verre van leuk om bepaalde termen naar het hoofd te krijgen en mogelijk in bepaalde gevallen ook beangstigend, maar te worden betast overtreft dit toch zeker. Helaas leven we nog steeds in een land waarin veel te weinig aandacht wordt besteedt aan dit soort zaken en dat is ronduit treurig te noemen. Soms hoor je dat iemand veroordeeld is vanwege ongewenste intimiteiten, maar dan betreft het toch veelal een geldboete of taakstraf, terwijl een tijdelijke opsluiting plus zeer hoge boete een beter alternatief zijn. Helpt dat achteraf niet dan zijn lijfstraffen een volgende stap. Eens kijken hoe de betreffende dader er over denkt na een goed pak slaag met de lange lat op de handen. Mocht justitie geen geschikte "beul" kunnen vinden, dan biedt ik bij deze graag mijn diensten aan.

Wat betreft de situatie thuis kan ik melden dat deze zeer rustig is ondanks bovenstaande gebeurtenis, maar wel is er een paar keer over gesproken. Het heeft haar dus niet geheel losgelaten en dat is meer dan begrijpelijk. Een volgende keer dat wij (of zij met anderen) in een uitgaansgelegenheid aanwezig zijn hoeft een kleine aanraking al voldoende aanleiding te zijn om escaleren. Mogelijk dat het dan enkel iemand betreft die door de drukte tegen haar aanloopt, maar toch en dat allemaal veroorzaakt door zo'n klojo die zijn vieze tentakels niet thuis kon houden tijdens oud & nieuw.
Gelukkig heb ik dus een partner met een ijzersterk karakter en is ze er de persoon niet naar om zich er door uit het veld te laten slaan, maar voor je het weet heb je te maken met angst en trauma's bij het betreffende slachtoffer. Kans is groot dat we nooit zullen weten wie de betreffende smeerlap was, maar een volgende (al hoop ik daadwerkelijk dat het nooit meer zal gebeuren) kan er vanuit gaan dat ik ook handtastelijk zal worden. Want enkel omdat je gewoon te lelijk, dom, simpel of zielig bent om aandacht te krijgen van een leuke dame, geeft je nog niet het recht om de mijne of die van een ander te betasten.

Ps: Mocht het tevens je bedoeling zijn geweest om onze leuke avond te vergallen, dan ben je hier zeker niet in geslaagd. We hebben voornamelijk veel gedronken, gegeten, gelachen, gezongen, gedanst en geproost met mensen die wel goede voornemens toonden.

Pindakaas

Ik ben nooit de kleinste geweest van mijn generatiegenoten, al niet op de lagere school, tijdens de puberteit en ook niet daarna. Het zit gewoon in de genen, maar misschien, heel misschien heeft ook het nuttigen van vele boterhammen met pindakaas er invloed op gehad.
Pindakaas, dat heerlijke geoliede smeersel, ik eet het al zolang ik mij het kan herinneren en nog altijd kan een heerlijke verse snee wit brood met daarop een dikke laag boter en zeker niet minder dikke laag pindakaas mij voor een bepaald moment in culinaire vorm van extase brengen.
Er zijn ook mensen, ja ik ken er persoonlijk een paar, die pindakaas zonder enige toevoeging van boter op hun boterham smeren. Ik ben daar geen fan van, want hoe gek ik ook op pindakaas ben, de behoefte om mijn gehemelte onder te kladden heb ik niet.

Al haast een klein decennia woon ik, samen met mijn lieftallige vrouwtje, in Amsterdam en de laatste jaren in Amsterdam Oost wel te verstaan.
Amsterdam Oost, net als veel andere stadsdelen heeft het lange tijd te maken gehad met een deel verpaupering en was er zelfs sprake van bepaalde zogeheten 'No Go Area's'. Ook de Amsterdamse Czaar Peterstraat was een straat waar je, tenzij je er woonde, niks te zoeken had, maar anno 2016 is de Czaar Peterstraat, door internetters, uitgeroepen tot leukste winkelstraat van Nederland.
Hier vind je geen grote ketens, geen onverzorgde buurtwinkels, maar leuke hippe trendy ondernemers met een al net zo'n hip en trendy product, waar de consument van deze tijd behoefte aan heeft. Tenminste als je de trends mag geloven en niet oververmoeid raak van hipsters met hipsterconcepten.
Een van de nieuwe trekpleisters aan de Czaar Peterstraat zal de nog te openen De Pindakaaswinkel moeten worden.

Het is dus weer eens wat anders, want tot op heden is het haast niet meer mogelijk om een Nutellawinkel of zoveelste burgerbar te ontwijken. 2016 moet dus het jaar van de pindakaas gaan worden en ik, als groot pindakaas fanaat, ben erg benieuwd wat dit ons gaat brengen.
Als kind was ik, net als veel anderen, al redelijk creatief met pindakaas, want ook zo lekker was het toevoegen van hagelslag, vlokken of een laag jam. Een andere optie was en is het besmeren van een rijstwafel met pindakaas en heb je een feestje dan keer je gewoon een pot pindakaas om in een steelpan, beetje kruiden, water en ketjap erbij, om zodoende een heerlijke satésaus te maken.
Voor de nog te openen 'De Pindakaaswinkel' staan naar mijn weten combinaties met o.a. rozijn-venkel, kokos, zeezout-karamel & honing-walnoot op het menu.
Zoals gezegd ben ik benieuwd, maar ook wel een beetje angstig, want mocht het een trend worden, dan bestaat dus de kans dat de allerkleinsten straks opgroeien zonder de daadwerkelijke smaaksensatie van ouderwetse pindakaas te beleven.

Pindakaas zou naar mijn mening een plek moeten krijgen op de werelderfgoedlijst, want je hebt nog eerder kans dat die geëmigreerde oom of tante aan de andere kant van de wereld je vraagt om een pot pindakaas op te sturen, dan een zak geld. Tja, wie is er niet groot mee geworden.
Laatst zag ik een reclame voorbijkomen waarin een jongetje een pot chocoladepasta voorziet van een meisjesnaam en haar hiermee verrast. Een teder kusje op de wang is zijn winst.
Dit zou je als normaal denkend mens nimmer en nooit doen met een pot pindakaas, want die deel je misschien, maar weggeven voor een kusje. Echt niet, al kreeg je er een nacht vol heerlijke passie voor terug. Natuurlijk zou je de pindakaas wel kunnen gebruiken tijdens een nacht vol passie, maar dat is weer een heel ander onderwerp.

Pindakaas oh pindakaas, naast mijn ouders heb je mede zorg gedragen aan mijn opvoeding en hiervoor ben ik je tot op de dag van vandaag dankbaar. Nog even en dan ga ik controleren of je eervol wordt geserveerd bij mij in Amsterdam Oost. Ik ben benieuwd Michiel Vos.

Een groet,
Ruud

* foto van Salusi.nl

Martin Bril

Alweer enige tijd geleden schreef ik een stukje tekst en deelde deze via social media als in Twitter en Facebook.
Diverse volgers vonden dit leuk en een neef van mij reageerde zelfs met de woorden 'De nieuwe Martin Bril'.

Nu heb ik in het verleden wel eens een column van de hand van Martin Bril gelezen in het Parool of de Volkskrant, maar om nou te beweren dat ik een kenner van zijn werk was, nee dat zou niet correct zijn.
Het was dan ook de door mijn neef geplaatste opmerking die mijn nieuwsgierigheid naar het werk van Martin Bril aanwakkerde en dus werd het tijd om mij meer te verdiepen in zijn werk.
Wonende in Amsterdam en in het bezit zijnde van een lidmaatschap bij de OBA (Openbare Bibliotheek Amsterdam) is dit zeer makkelijk  te realiseren, want aldaar vind je een schat aan Martin Bril boeken.
Het eerste boek dat ik indook was 'De zon schijnt', gevolgd door 'Stadsogen' en heb zojuist 'Meisjes' uitgelezen. 'Schitterend Blauw' ligt hier momenteel naast mij te wachten om te worden verslonzen.

Regelmatig schrijf ik een stukje over hetgeen mij op dat moment bezig houdt in het leven. Soms gaat het over politiek, dan weer over sport of gewoon over iets dat ik meemaakte of zag gebeuren tijdens een hapje eten of drinken in de stad.
Ik houd zeer veel van het platteland, maar wat is de stad toch een prachtige voedingsbodem voor onderwerpen om over te schrijven. Maar dat terzijde.
Door het lezen van de Bril's boeken ben ik erachter gekomen dat ook hij zich liet inspireren door hetgeen hij beleefde, hoorde of zag en het is vooral zijn vorm van humor die mij zo aanspreekt.
De liefde, zijn jeugd, onderbroekjes (lees; Hipsters) of vakantieherinneringen aan Griekenland, het is allemaal opgeschreven.

Martin Bril schreef met een pen, welke ik ook ooit hoop te mogen hanteren. Martin Bril zag en beleefde veel, op een manier waarop ik ook dingen zie en beleef.
Persoonlijk heb ik hem nooit gekend of ontmoet, wel zou ik er veel voor over gehad hebben en puur om hem dan te bedanken voor zijn heerlijke manier van schrijven.
Voor de rest zou ik hem niet langer storen, want dat zou ten koste gaan van zijn tijd om te beleven en schrijven.
Helaas overleed hij op 22 april 2009 op veel te jonge leeftijd aan de gevolgen van kanker.

Bij het lezen van zijn werk ontsnapt mij vaak een lach en dat doet mij goed, want met de vele ellende in de wereld is het naar mijn mening zeer belangrijk om regelmatig te lachen.
Zo heb ik ook nu weer zin om weg te dromen in zijn woorden en te lachen om zijn opmerkingen, dus beste Martin, dank voor je inspiratie, ervaringen en humor.
Het is tijd voor 'Schitterend Blauw'.

Een Groet,
Ruud

Het nieuwe Amerika

Amerika, wat is dat eigenlijk voor een stuk van de wereld?
Ooit leefden daar de zogeheten 'Native' Americans, maar toen kwamen de Europeanen even op bezoek.
Resultaat is even een 'grote schoonmaak' en toen was het van de blanken en mochten de 'Roodhuiden' vanuit hun hok (ook wel reservaat genoemd) toekijken hoe diezelfde blanken er een potje van maakten.
De Native hadden niet te klagen over giften van de blanken, want ze werden maar al te graag beloont met alcohol en drugs. Ach ja die mensen verveelden zich anders ook maar.

Wanneer er sprake is van een Wereldtop 6, 8, 12, 20 of mijn part 100 is het altijd Amerika dat als eerste uit de bus komt rollen als leidende factor, maar waarom in godsnaam eigenlijk?
Je hoeft maar naar de gemiddelde Amerikaan te kijken om te realiseren dat ze veelal zo dom zijn als het achtereind van een koe, al doen we hier misschien het achtereind van de koe te kort mee.
Ze zijn dik, hebben geen idee hoe groenten & fruit er uit zien, noemen een sport die met handen wordt uitgevoerd 'Football', rouwen om ieder slachtoffer welke is omgekomen bij een schietpartij, maar lopen rustig een minuut later een winkel in om een wapen te kopen. Leve de NRA.

Amerika, ook wel het land van de onbegrensde mogelijkheden en land van de vrijheid genoemd, maar als puntje bij paaltje komt is het zo begrensd als maar kan en is er van vrijheid geen enkele sprake.
Iedereen die commentaar levert op het wapenbeleid in de USA wordt net zo hard als een ieder die de woorden 'gezond eten' in de mond neemt, met pek en veren het land uit gejaagd.
Als die lieve clown zegt dat fast food ook gezond is dan is dat zo en als mijn buurman een pistool koopt, dan ik ook.

Misschien moeten we de Amerikanen maar gaan evacueren naar minder fijne oorden, waar armoede en geweld heersen. De onderdrukte bevolking aldaar zullen we verhuizen naar Amerika, want daar is dan ruimte genoeg en geven we een 'nieuwe' bevolking de kans om er wel een hoopgevend land van te maken onder toezicht van de Native, die eindelijk hun land terug krijgen.
De Yanks hebben ruimschoots de tijd gehad om er iets van te maken, maar keer op keer lukt het ze toch niet en blijven ze hangen in waanbeelden die ze op school en thuis beloofd worden, terwijl de Stars & Stripes fier wappert aan de veranda.

Al jarenlang vechten de Amerikanen vanuit hun strategische basis Hollywood tegen buitenaards kwaad en iedere keer weten ze te winnen en dat terwijl zij zo nodig als eerste natie een vlag op een andere planeet moesten planten. Niks geen toestemming gevraagd of vriendelijk contact gezocht, maar gewoon landen met die raket en planten maar die Star & Stripes.
Jarenlang heb ik gehoopt dat het ET en consorten zouden zijn die eens flink een rekening kwamen vereffenen met die laffe Amerikanen, maar ik ben bang dat ook zij hun handen niet willen branden aan dat rare volk.
Dus rest Europa niks anders dan actie te ondernemen en Amerika vrij te maken voor de die vele vluchtelingen. Europa heeft al veel gedaan qua opvang en nu is het tijd voor de Yanks om ruimte te maken. Niks geen grenzen dicht voor Moslims meneer Trump, maar grenzen open voor uitvoer van je eigen domme en bekrompen bevolking. Het is nooit en te nimmer jullie grond geweest.

Nu zullen sommige zeggen 'en Rusland dan', maar daar lijkt het altijd wel winter en om die vluchtelingen nou direct weer in de kou te zetten lijkt mij ook geen teken van vriendelijkheid.

Pure Wodka

Ze zaten al op het terras toen wij daar vlak naast gingen zitten, 2 jongen blonde dames in de bloei van hun leven.
Dankzij de hoog opgehangen terrasverwarming was het zeer aangenaam zitten en al snel waren wij voorzien van een drankje.
Tussen de jonge meiden en ons in nestelde de kroegtijger zich in een, naar zijn gevoel, gewenste houding om zodoende goed in de gaten te houden of er misschien iets te bedelen viel.
De meiden bestelden nog een drankje en tevens werd er niet veel later een ruim bittergarnituur op hun tafeltje gezet. De kat had in gedachten de kipkluifjes al soldaat gemaakt.

Het fijne aan terrassen is dat je vaak lekker ongegeneerd mensen kan kijken en gesprekken kan afluisteren. U mag mij hier voor veroordelen, maar in gedachten weet u dat dit ook voor u zelf geldt. Het zit gewoon in ons om te willen weten wat de ander doet of denkt.

Ze spraken over liefde, familie, feesten en hoe moeilijk het leven was op jonge leeftijd, een tijd die al redelijk ver achter mij ligt.
Ze lieten de bediening lopen alsof ze die avond enkel voor hun aan het werk waren, nog een schaaltje chilisaus, oh en ook nog sambal, hebben jullie ook servetten, etc.
Ze vergaten bijna om nog een drankje bij te bestellen, want dat half gevulde glas wijn was warm geworden, dus liever voor de een vaasje pils en voor de ander een pure wodka.
Puur was geen probleem, want ze had toch nog een glas met iets dat leek op water op tafel staan. Prima om de pure wodka in ieder geval mee te verdunnen.

De een was aan het woord, zij van het vaasje pils, en de ander leek steeds meer moeite te hebben met luisteren en concentreren, zij van de pure wodka.
Toen 'vaasje' op een gegeven moment aan 'wodka' vroeg of het ging, kwam het hoge woord er uit, want ze was al een halve week aan de zuip en de wodka viel haar erg zwaar.
Het was een borrel hier, feestje daar en gezellig drankje voor de buis om even bij te komen van de borrel en het feestje.
'Maar waarom bestel je dan ook een pure wodka', wilde 'vaasje' weten, nou dat was enkel en alleen omdat 'vaasje' ook nog wat besteld had. Tja, je wilt natuurlijk niet achterblijven als stoere jonge meid.

De kat dacht er het zijne van, de kip was op en mocht hij nog iets ontvangen van de meid naast hem, zou het waarschijnlijk niet meer zijn dan een lading braaksel. Wegwezen dus.

Wij dronken ons drankje op om, na te hebben afgerekend, onze wandeling richting huis te vervolgen.
Een ervaring rijker en lekker opgewarmd met dank aan de terrasverwarming.